சேட்டனின் சில்மிசங்கள்

Posted: August 8, 2016 in அனுபவம், பொது

வாடகை வீடு தேடி அலைவது எந்த அளவிற்கு அலுப்பானதோ அந்த அளவிற்கு சுவாரசியமானதும் கூட.மைசூரில் வாழ்ந்த ஐந்து வருடங்களில் நான்கைந்து வீடுகள் மாறியிருப்போம்.பெரிய சிரத்தை எதுவும் இருக்கவில்லை.தெருவுக்கு நான்கு வீடுகள் To let பலகையுடன் காணக் கிடைக்கும்.என்ன ஒன்று! காலி பண்ணும்போது முன்பணம் மட்டும் மூன்றில் ஒரு பங்கு தருவார்கள்.அதை மட்டும் சமாளித்துக்கொண்டு காலத்தை ஓட்டினோம்.அதன்பின் கோழிக்கோடு சென்றதிலிருந்து மூன்று வருடங்களாக ஒரே வீட்டில் ஜீவிதம்.கிளம்புகையில் முன் தொகைப் பணத்தில் ஒரு பைசா குறையாமல் திருப்பிக்கொடுத்தார் வீட்டு முதலாளி.இவ்வளவிற்கும் இரண்டு மூன்று பொருட்களை உடைத்து வைத்திருந்தேன்.ஒப்பந்தத்திலிருந்து அறம் பிறளாமல் நின்றார்.இதற்கு முன்பு எந்த வீட்டு முதலாளியிடமும் முழுத்தொகையை வாங்கியிருக்கவில்லை என்பதால் பெருமகிழ்ச்சி.

வாங்கிய தொகையோடு பெட்டிப்படுக்கையைக் கட்டிக்கொண்டு அனந்தபுரிக்கு வந்தாயிற்று.வீடு பார்க்கவேண்டும்.இங்கு வீடு வாடகைக்கு போன்ற அறிவிப்பு பலகைகள் எந்த வீட்டிலும் பார்க்க முடியாது என்பதால் ஆன்லைன் சைட்டுகளில் தேடல்.தேடினால் ஏழுமலை ஏழுகடல் தாண்டி எங்கெங்கோ வீடுகள் மலிவான விலைக்குக் கிடைத்தன.நான் வேலை பார்க்கும் இடத்தையொட்டி பத்து கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் ஒன்றும் இல்லை.வேறு வழியில்லாமல் புரோக்கர் சேட்டன் ஒருவரிடம் செல்ல வேண்டியதாயிற்று.

சேட்டனிடம் எனது தேவைகள் என்ன.எவ்வளவு தொகைக்குள் இருக்க வேண்டும்.இன்னபிற சமாசாரங்களையும் சொல்லி தேடச் சொல்லியிருந்தேன்.சொன்ன மறுகணமே சேட்டன் ஒரு வீட்டைக் காண்பிக்க அழைத்துச் சென்றார்.கரும்பச்சை நிறத் தெப்பக்குளத்தையடுத்து சிதிலமடைந்து கிடந்தது சிறிய அம்பலம்.சிறிய பீடத்தில் நல்லெண்ணெய் ஊற்றிக் கொளுத்திய தீபம் பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தது.அதையொட்டி ஒரு தடித்த ஆலமரம்.ஆலமரத்தடியில் வண்டியை நிறுத்தச் சொன்னார்.அதிலிருந்து வயற்காட்டிற்குள் சுமார் முன்னூறு மீட்டர் தொலைவில் இருந்தது ஒரு ராட்சஸ பங்களா.

“இதானு வீடு.ஐய்யாயிரம் ருப்யா வாடக.தோ காணுனில்ல ஆ வழி போயா மதி.பைக் இவிட நிறுத்தாம் என்று ஆலமரத்தடியிலிருந்த சிறிய ஒதுக்கைக் காட்டினார்.

எங்கள் ஊருக்கு வெளியே ஒரு பாழடைந்த குளம் இருக்கிறது.ஒருகாலத்தில் விவசாயத்திற்குப் பழக்கப்பட்ட குளம்தான்.என்றாலும் குளத்திலிருந்து தண்ணீர் வருவதற்கான ஓடை,தண்ணீர் வடிந்து செல்லும் மறுகால் எல்லாம் அருகிலுள்ள நிலத்தவர்கள் வெட்டி ஆக்கிரமித்ததால் புதர் மண்டிக்கிடக்கும்.அந்தக் குளத்திற்கு செல்ல வேண்டுமென்றால் என்னென்னெ பிரத்யேக முயற்சிகள் செய்யவேண்டுமோ அத்தனையும் செய்தாலும் சேறும் சகதியுமாகத்தான் இந்த பங்களாவிற்குச் செல்லமுடியும்.வீட்டிற்குத் திரும்பி வருவதை விடுங்கள்.வீட்டிலிருந்து சாலைக்கு வந்து மாற்று உடை அணிந்து செல்வதை நினைத்தாலே உடல் சூடாகியது.

அய்யா சேட்டனே.நான் மனிதர்கள் வாழுமிடத்தில் வசிக்க விரும்புகிறேன்.அதற்கு தகுந்தாற்போல் வீடிருந்தால் காட்டுங்கள்.இல்லையென்றால் என்னை விட்டுவிடுங்கள் என்று கெஞ்சினேன்.

சேட்டன் முழுபலத்தோடு பெங்கால் பீடியை வழித்தெறிந்தார்.

“செரி வா வேற நோக்காம்”

லீலா பேலசைக் காட்டி நாம் வேண்டாம் என்று புறக்கணித்ததைப் போன்றதொரு உடல்மொழியில் வண்டியின் பின்னால் ஏறி அமர்ந்தார்.

“நேரே செல்லு”

“எங்கோட்டா”

“தோ அவிட காணுனில்ல ஆ பஸ் ஸ்டாப்பிந்து லெப்ட் எடுக்கு”

அந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் இடப்புறம் திரும்பினால் எப்போது விழுவேனோ என்ற ஏக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்தது இடுங்கி சிதிலமடைந்த பாலம்.வண்டியை பவிசாக ஓட்டிக்கொண்டிருந்தேன்.ஒரு முதியவள் மணிகேட்டாள்.வண்டியை நிறுத்த எத்தனிக்கையில்,

“முத்தேச்சிக்கு இப்ப சமயம் நோக்கிட்டு ஏது ஆபிஸ் கேறானா”என்று சிடுசிடுத்தார் சேட்டன்.

“நீ போடா கோப்பே”என்றாள் பதிலுக்கு.

“செரி நீ நேரெ செல்லு”என்னைத் துரிதப்படுத்தினார்
.
பாலம் முடிந்ததும் சிறிய தெப்பக்குளம்.அதைத்தாண்டி முடுக்கு முடுக்காக சென்றடைந்தது ஒரு கள்ளுக்கடை.சேட்டன் யாரையோ கள்ளுக்கடை உள்ளிருந்து இழுத்து வந்தார்.

“எடா இதானு பார்ட்டி.வீடு எந்தங்கிலும் உண்டோ இங்கோட்டு”

போதை நரம்புகள் முகத்தில் புடைத்தெழ அந்த சேட்டன் வேறு ஒரு பகுதிக்குச் செல்லும்படி உணர்ச்சிப் பிளம்பாய் வெடித்தார்.புரோக்கர் சேட்டன் பின்னர் வண்டியை வேறொரு இடத்திற்கு செல்லும்படி பணித்தார்.அதுவும் ஒரு ராட்ஸச பங்களாதான்.ஆனால் அதிர்ஸ்டவசமாக அது மனிதர்கள் வாழும் பகுதி.பேராவலுடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தோம்.பளபளவென சலவைக்கற்கள் பதித்த வரவேற்பறை.புதிதாக வர்ணம் பூசிய சுவரில் நவீன ஓவியங்கள்.விசாலமான சமயலறை.ஆஹா நாம் தேடி அலைந்த சொர்க்கம் இதுதான் என்ற உணர்ச்சிப்பெருக்கில் சமயலறையின் பின்புறம் சென்றேன். ஒரு பழைய கதவு.ஆர்வத்தில் சடாரென்று திறக்கவும் மறுபுறம் சுமார் முப்பதடிப் பள்ளம்.வியர்த்து விறுவிறுத்து பின் வாங்கினேன்.

“ஹி ஹி அது பிரஸ்ன இல்ல.பூட்டி இட்டா மதி”என்றார் சேட்டன்.

அது சரிதான் என்றெண்ணி படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தால் ஏதோ விசித்திரமான சிதிலமடைந்த பங்களாவிற்குள் வீசும் புழுங்கல் வாடை.சுவரெங்கும் பாழம் பாழமாய் வெடிப்பு.கழிவறையை சில நிமிடங்கள் நின்று பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.அலறியடித்து வெளியேறினேன்.

“ஈ வீட்டுக்கு எந்தா பிரஸ்னம்”முகத்தை கடுகடுவென வைத்துக்கொண்டு வந்தார் சேட்டன்.

அன்பு சேட்டனே எனக்கான வீட்டிற்கான தேவைகளை ஏற்கனவே கூறிவிட்டேனல்லவா. மறுபடியும் இப்படி பூத பங்களாக்களைக் காட்டினால் எப்படி? வீடு இல்லையென்றால் விடுங்கள் நான் வேறு எங்காவது தேடிக்கொள்கிறேன் என்று மீண்டும் கெஞ்சினேன்
.
“ஞானல்லாது ஈ ஏரியால வேற ஆரெங்கிலும் வீடு நோக்காம் பெற்றொ”குரலில் அவரைத் தவிர எனக்கு வேறு யார் வீடு பார்த்துக் கொடுத்தாலும் கொலபாதகம் நடக்கும் என்பது போன்ற சூடு.

“சரி சேட்டா.ஈ வீடு இஸ்டமாயில்ல.எந்தா செய்யாம்”
“வா வேற நோக்காம்”

மீண்டும் பயணம் தொடங்கியது.

நம்ப மாட்டீர்கள் சேட்டன் காண்பித்த ஏழு வீடுகளும் கிட்டத்தட்ட இதே கதிதான்.ஒரு நாள் முழுவதும் அலைந்தும் ஒன்றும் தேறவில்லை.விரக்தியடைந்து சேட்டனிடம்”சரி சேட்டா நான் வேற எங்கயாது பாத்துக்குறேன்.விடுங்க”என்று ஐந்து நூறு ரூபாய் நோட்டுகளைத் திணித்தேன்.

சேட்டனுக்கு வீடு பிடித்து கொடுத்தால்தான் காசு கிடைக்கும் என்ற கவலையை அது மறக்கடித்ததால்”செரி அப்ப நாள அடிபொழி வீடு நோக்காம்”என்று கூறிவிட்டு திரும்பிப் பாராமல் சென்று விட்டார்.

வேறு இடத்தில் வீடு குடியேறி ஆறு மாசம் ஆகிவிட்டது இன்னும் கண்ணில் சிக்கவில்லை அன்பு சேட்டன்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s