Archive for the ‘அனுபவம்’ Category

வாடகை வீடு தேடி அலைவது எந்த அளவிற்கு அலுப்பானதோ அந்த அளவிற்கு சுவாரசியமானதும் கூட.மைசூரில் வாழ்ந்த ஐந்து வருடங்களில் நான்கைந்து வீடுகள் மாறியிருப்போம்.பெரிய சிரத்தை எதுவும் இருக்கவில்லை.தெருவுக்கு நான்கு வீடுகள் To let பலகையுடன் காணக் கிடைக்கும்.என்ன ஒன்று! காலி பண்ணும்போது முன்பணம் மட்டும் மூன்றில் ஒரு பங்கு தருவார்கள்.அதை மட்டும் சமாளித்துக்கொண்டு காலத்தை ஓட்டினோம்.அதன்பின் கோழிக்கோடு சென்றதிலிருந்து மூன்று வருடங்களாக ஒரே வீட்டில் ஜீவிதம்.கிளம்புகையில் முன் தொகைப் பணத்தில் ஒரு பைசா குறையாமல் திருப்பிக்கொடுத்தார் வீட்டு முதலாளி.இவ்வளவிற்கும் இரண்டு மூன்று பொருட்களை உடைத்து வைத்திருந்தேன்.ஒப்பந்தத்திலிருந்து அறம் பிறளாமல் நின்றார்.இதற்கு முன்பு எந்த வீட்டு முதலாளியிடமும் முழுத்தொகையை வாங்கியிருக்கவில்லை என்பதால் பெருமகிழ்ச்சி.

வாங்கிய தொகையோடு பெட்டிப்படுக்கையைக் கட்டிக்கொண்டு அனந்தபுரிக்கு வந்தாயிற்று.வீடு பார்க்கவேண்டும்.இங்கு வீடு வாடகைக்கு போன்ற அறிவிப்பு பலகைகள் எந்த வீட்டிலும் பார்க்க முடியாது என்பதால் ஆன்லைன் சைட்டுகளில் தேடல்.தேடினால் ஏழுமலை ஏழுகடல் தாண்டி எங்கெங்கோ வீடுகள் மலிவான விலைக்குக் கிடைத்தன.நான் வேலை பார்க்கும் இடத்தையொட்டி பத்து கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் ஒன்றும் இல்லை.வேறு வழியில்லாமல் புரோக்கர் சேட்டன் ஒருவரிடம் செல்ல வேண்டியதாயிற்று.

சேட்டனிடம் எனது தேவைகள் என்ன.எவ்வளவு தொகைக்குள் இருக்க வேண்டும்.இன்னபிற சமாசாரங்களையும் சொல்லி தேடச் சொல்லியிருந்தேன்.சொன்ன மறுகணமே சேட்டன் ஒரு வீட்டைக் காண்பிக்க அழைத்துச் சென்றார்.கரும்பச்சை நிறத் தெப்பக்குளத்தையடுத்து சிதிலமடைந்து கிடந்தது சிறிய அம்பலம்.சிறிய பீடத்தில் நல்லெண்ணெய் ஊற்றிக் கொளுத்திய தீபம் பற்றி எரிந்துகொண்டிருந்தது.அதையொட்டி ஒரு தடித்த ஆலமரம்.ஆலமரத்தடியில் வண்டியை நிறுத்தச் சொன்னார்.அதிலிருந்து வயற்காட்டிற்குள் சுமார் முன்னூறு மீட்டர் தொலைவில் இருந்தது ஒரு ராட்சஸ பங்களா.

“இதானு வீடு.ஐய்யாயிரம் ருப்யா வாடக.தோ காணுனில்ல ஆ வழி போயா மதி.பைக் இவிட நிறுத்தாம் என்று ஆலமரத்தடியிலிருந்த சிறிய ஒதுக்கைக் காட்டினார்.

எங்கள் ஊருக்கு வெளியே ஒரு பாழடைந்த குளம் இருக்கிறது.ஒருகாலத்தில் விவசாயத்திற்குப் பழக்கப்பட்ட குளம்தான்.என்றாலும் குளத்திலிருந்து தண்ணீர் வருவதற்கான ஓடை,தண்ணீர் வடிந்து செல்லும் மறுகால் எல்லாம் அருகிலுள்ள நிலத்தவர்கள் வெட்டி ஆக்கிரமித்ததால் புதர் மண்டிக்கிடக்கும்.அந்தக் குளத்திற்கு செல்ல வேண்டுமென்றால் என்னென்னெ பிரத்யேக முயற்சிகள் செய்யவேண்டுமோ அத்தனையும் செய்தாலும் சேறும் சகதியுமாகத்தான் இந்த பங்களாவிற்குச் செல்லமுடியும்.வீட்டிற்குத் திரும்பி வருவதை விடுங்கள்.வீட்டிலிருந்து சாலைக்கு வந்து மாற்று உடை அணிந்து செல்வதை நினைத்தாலே உடல் சூடாகியது.

அய்யா சேட்டனே.நான் மனிதர்கள் வாழுமிடத்தில் வசிக்க விரும்புகிறேன்.அதற்கு தகுந்தாற்போல் வீடிருந்தால் காட்டுங்கள்.இல்லையென்றால் என்னை விட்டுவிடுங்கள் என்று கெஞ்சினேன்.

சேட்டன் முழுபலத்தோடு பெங்கால் பீடியை வழித்தெறிந்தார்.

“செரி வா வேற நோக்காம்”

லீலா பேலசைக் காட்டி நாம் வேண்டாம் என்று புறக்கணித்ததைப் போன்றதொரு உடல்மொழியில் வண்டியின் பின்னால் ஏறி அமர்ந்தார்.

“நேரே செல்லு”

“எங்கோட்டா”

“தோ அவிட காணுனில்ல ஆ பஸ் ஸ்டாப்பிந்து லெப்ட் எடுக்கு”

அந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் இடப்புறம் திரும்பினால் எப்போது விழுவேனோ என்ற ஏக்கத்தில் நின்று கொண்டிருந்தது இடுங்கி சிதிலமடைந்த பாலம்.வண்டியை பவிசாக ஓட்டிக்கொண்டிருந்தேன்.ஒரு முதியவள் மணிகேட்டாள்.வண்டியை நிறுத்த எத்தனிக்கையில்,

“முத்தேச்சிக்கு இப்ப சமயம் நோக்கிட்டு ஏது ஆபிஸ் கேறானா”என்று சிடுசிடுத்தார் சேட்டன்.

“நீ போடா கோப்பே”என்றாள் பதிலுக்கு.

“செரி நீ நேரெ செல்லு”என்னைத் துரிதப்படுத்தினார்
.
பாலம் முடிந்ததும் சிறிய தெப்பக்குளம்.அதைத்தாண்டி முடுக்கு முடுக்காக சென்றடைந்தது ஒரு கள்ளுக்கடை.சேட்டன் யாரையோ கள்ளுக்கடை உள்ளிருந்து இழுத்து வந்தார்.

“எடா இதானு பார்ட்டி.வீடு எந்தங்கிலும் உண்டோ இங்கோட்டு”

போதை நரம்புகள் முகத்தில் புடைத்தெழ அந்த சேட்டன் வேறு ஒரு பகுதிக்குச் செல்லும்படி உணர்ச்சிப் பிளம்பாய் வெடித்தார்.புரோக்கர் சேட்டன் பின்னர் வண்டியை வேறொரு இடத்திற்கு செல்லும்படி பணித்தார்.அதுவும் ஒரு ராட்ஸச பங்களாதான்.ஆனால் அதிர்ஸ்டவசமாக அது மனிதர்கள் வாழும் பகுதி.பேராவலுடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தோம்.பளபளவென சலவைக்கற்கள் பதித்த வரவேற்பறை.புதிதாக வர்ணம் பூசிய சுவரில் நவீன ஓவியங்கள்.விசாலமான சமயலறை.ஆஹா நாம் தேடி அலைந்த சொர்க்கம் இதுதான் என்ற உணர்ச்சிப்பெருக்கில் சமயலறையின் பின்புறம் சென்றேன். ஒரு பழைய கதவு.ஆர்வத்தில் சடாரென்று திறக்கவும் மறுபுறம் சுமார் முப்பதடிப் பள்ளம்.வியர்த்து விறுவிறுத்து பின் வாங்கினேன்.

“ஹி ஹி அது பிரஸ்ன இல்ல.பூட்டி இட்டா மதி”என்றார் சேட்டன்.

அது சரிதான் என்றெண்ணி படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தால் ஏதோ விசித்திரமான சிதிலமடைந்த பங்களாவிற்குள் வீசும் புழுங்கல் வாடை.சுவரெங்கும் பாழம் பாழமாய் வெடிப்பு.கழிவறையை சில நிமிடங்கள் நின்று பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.அலறியடித்து வெளியேறினேன்.

“ஈ வீட்டுக்கு எந்தா பிரஸ்னம்”முகத்தை கடுகடுவென வைத்துக்கொண்டு வந்தார் சேட்டன்.

அன்பு சேட்டனே எனக்கான வீட்டிற்கான தேவைகளை ஏற்கனவே கூறிவிட்டேனல்லவா. மறுபடியும் இப்படி பூத பங்களாக்களைக் காட்டினால் எப்படி? வீடு இல்லையென்றால் விடுங்கள் நான் வேறு எங்காவது தேடிக்கொள்கிறேன் என்று மீண்டும் கெஞ்சினேன்
.
“ஞானல்லாது ஈ ஏரியால வேற ஆரெங்கிலும் வீடு நோக்காம் பெற்றொ”குரலில் அவரைத் தவிர எனக்கு வேறு யார் வீடு பார்த்துக் கொடுத்தாலும் கொலபாதகம் நடக்கும் என்பது போன்ற சூடு.

“சரி சேட்டா.ஈ வீடு இஸ்டமாயில்ல.எந்தா செய்யாம்”
“வா வேற நோக்காம்”

மீண்டும் பயணம் தொடங்கியது.

நம்ப மாட்டீர்கள் சேட்டன் காண்பித்த ஏழு வீடுகளும் கிட்டத்தட்ட இதே கதிதான்.ஒரு நாள் முழுவதும் அலைந்தும் ஒன்றும் தேறவில்லை.விரக்தியடைந்து சேட்டனிடம்”சரி சேட்டா நான் வேற எங்கயாது பாத்துக்குறேன்.விடுங்க”என்று ஐந்து நூறு ரூபாய் நோட்டுகளைத் திணித்தேன்.

சேட்டனுக்கு வீடு பிடித்து கொடுத்தால்தான் காசு கிடைக்கும் என்ற கவலையை அது மறக்கடித்ததால்”செரி அப்ப நாள அடிபொழி வீடு நோக்காம்”என்று கூறிவிட்டு திரும்பிப் பாராமல் சென்று விட்டார்.

வேறு இடத்தில் வீடு குடியேறி ஆறு மாசம் ஆகிவிட்டது இன்னும் கண்ணில் சிக்கவில்லை அன்பு சேட்டன்.

செவ்விலியக்கியம் குறித்து இடையறாது பேசும் எங்களது கல்லூரி புரட்சி குரூப் தவிர்த்து எண்ணற்ற குரூப்புகளில் நண்பர்கள் இணைத்துவிட்டாலும் தொடங்கிய சூட்டோடு அடங்கிவிடுவார்கள்.சில காலங்கள் ஜடமாக பேச்சு மூச்சில்லாமல் கிடப்பார்கள்.அல்லது சுரத்தில்லாத அதர பழைய ‘காம’டியோ,உணர்ச்சி பீறிட்டுக்கொள்ளும் தத்துவார்த்த வசனங்களையோ பகிர்வார்கள்.இன்னும் சில குரூப்புகளில் இணையும்போது இருபது முப்பது பேர் இருந்திருப்போம்.வெகு விமரிசையாக கதைத்திருப்போம்.உலகின் ஒட்டுமொத்த போர்னோ இலக்கியங்களும் பகிரப்பட்டிருக்கும்.என்னடா ஒச்சையே இல்லையே என்று எட்டிப்பார்த்தால் நானும் குரூப் அட்மினும் மட்டும் இருப்போம்.வாழ்ந்துகெட்ட வீட்டைப் பார்ப்பதுபோன்ற எண்ணம்தான் மேலோங்கும்.

இப்படிப்பட்ட தருணத்தில் இருபத்து மூன்றாவது குரூப்பில் சில தினங்களுக்கு முன்பு என்னை பேருவைகையோடு இணைத்துக் கொண்டார் நண்பரொருவர்.”தேசப்பற்று தமிழர்கள்” என்ற அந்த குரூப்பினுள் சுமார் நூற்றி இருபதுபேர் இருந்தனர்.இணைத்துக்கொண்ட அன்பரைத் தவிர வேறு யாரையும் தெரியாது.இணைத்துக் கொண்டவரையே இரண்டு மாதங்களாகத்தான் தெரியும்.அதுவும் அலுவலக ரீதியில் தொடர்புடையவர் என்பதால் கண்டுகொள்ளவில்லை.

தினமும் அதிகாலை நான்கு மணிக்கெல்லாம் குட் மார்னிங்க் என்று ஒரு நண்பர் அனுப்புவார்.அதனைத் தொடர்ந்து அனைவரும் வரிசையாகத் திரண்டு வந்து குட் மார்னிங்க் சொல்வார்கள்.மாற்றி மாற்றி புகைப்படங்களுடன் கூடிய வாழ்த்து,சன்னி லியோன் குட் மார்னிங்க் சொல்லும் தோரணையில் கச்சை கட்டி நிற்பது போன்ற கணக்கிலடங்கா வாழ்த்துக்களை குவித்து முடிக்கும் சமயம் மணி பதினொன்று ஆகும்.உடனே முதல் நண்பர் நண்பகல் வாழ்த்துக்களை கூற ஆரம்பிப்பார்.அவரைத் தொடர்ந்து அனைவரும் முட்டி முனங்குவார்கள்.இதற்கிடையில் ஒரு நண்பர் சூரியனின் உக்கிரத்தை கவிதையாய் வேறு வடித்துவிடுவார்.அதற்கு அற்புதம்,உலகமகா கவிதை,மேனியில் மயிற்கூச்செரியும் படைப்பு என்று கட்டு கட்டாக வன் புகழ்ச்சிகளை அடுக்குவார்கள்.அடுத்து மதிய உணவு,பிற்பகல்,மாலை,முன்னிரவு,நள்ளிரவு,பின்னிரவு என்று வாழ்த்துக்கள் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கும்.பின்னிரவு சமயத்தில் கடும் உக்கிரமாக இருப்பார்கள்.

எவ்வளவு நாளைக்குத்தான் பொறுப்பது குரூப்பை விட்டு விலகிவிடலாம் என்று எண்ணிய தருணம் ஒரு சம்பவம் நடந்தது.என்னைப்போலவே உள்ளுக்குள் குமுறிக்கொண்டிருந்த நண்பரொருவர் குரூப்பை விட்டு விலகிவிட்டார்.அதாவது இன்னார் Left group என்று திரையில் காண்பிக்கவும் அனைவரும் கொந்தளித்துவிட்டனர்.

”அவன் யாருடா குரூப்ப விட்டு போறதுக்கு நம்மளா தூக்குன மாதி இருக்கணும் அவன உள்ள இழுங்க அட்மின்”என்று ஒருவர் முகம் குருதிச்சிவப்பில் இருக்கும் ஸ்மைலியோடு அனுப்பினார்.

அவ்வளவுதான் விலகிய அன்பர் குரூப்பிற்குள் கரகரவென இழுத்துக் கொண்டுவரப்பட்டார்.வரிசையாக அனைவரும் திரண்டு வந்து ஏக வசனத்தில் அவரது தலைமுறைகளையெல்லாம் நடு சந்தியில் நிறுத்தி அழகுபார்த்தனர்.பத்து நிமிடங்கள் இடையறாது வசை மழை.அன்பர் ஏதோ டைப்பிங்க் என்று காட்டிக்கொண்டிருந்த சமயம் அவரை குரூப்பை விட்டு வெளியேற்றிவிட்டனர்.

இதற்குமேல் எப்படி குரூப்பை விட்டு வெளியேறவேண்டும் என்ற எண்ணம் வரும்.இருந்தாலும் மன ஆற்றாமைக்காக நண்பருக்கு சில தினங்களுக்கு முன்பு என்னை குரூப்பைவிட்டு நீக்கிவிடுங்கள்.மிகுந்த மன உலைச்சலைக் கொடுக்கிறது என்று ஒரு தனி மடல் வரைந்தேன்.அதைப் படித்துவிட்டார்.ஆனால் அதற்கு பதிலேதும் கூற முற்படவில்லை.சரி பேசிவிடுவோம் என்று போனில் அழைத்தேன்.முழு ரிங்க் முடிந்ததும் வாட்ஸப்பில் செய்தி அனுப்பியிருந்தார்.

”ஸாரி நானே நினைச்சாலும் நீங்க வெளிய போகமுடியாது”.

“சரி வேண்டாம்.என்னோட நண்பர்கள் நாலு பேரு நம்பர் தாறேன் அவங்களையும் சேத்து விடுங்க”(செவ்விலக்கியம் பேசக்கூடிய என் உயிரிலும் மேலான் சுரத்துகள்)

இதையும் படிச்சிட்டாரு.ஆனா இன்னும் ரிப்ளை பண்ணல.என்ன ஆனாலும் களமாடுறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்.

மண்டைக்காட்டு பகவதி என்ன ஒன்னு ரக்ஸிக்கணும்!!

தரையில் முட்டி மடக்கியவாறு தூக்குக் கயிற்றோடு சடலமாகக் கிடந்த சிறுவன் ஒருவனின் புகைப்படத்தை பேஸ்புக்கின் வெள்ளோட்டத்தில் காண நேர்ந்தது.துயரத்தின் ஒட்டுமொத்த வடிவாய் நெஞ்செலும்பு துருத்தியவாறு கிடந்த அந்த உருவம் என் ஞாபக அடுக்குகளின் ஆழத்தில் பாசி பிடித்து கிடந்த,நான் நேரிட்டு கண்ட சடலங்கள் அனைத்தையும் உயிர்த்து எழுப்பி விட்டது.வாழ வேண்டும் என்பதற்கு ஆயிரம் காரணிகள் இருக்க, கயிற்றைக்கொண்டு குரல்வளையை முறிப்பதற்கு மெல்லிய நூலிழை போன்ற சிறிய காரணமே போதுமானதாக இருந்திருக்கிறது அவர்களுக்கெல்லாம்.

வடக்கு பம்பிற்கு துரச்சி அக்கா நீரெடுக்க வருகிறாளென்றால் சிறுவர்களாகிய எங்கள் தோள் தாங்கியவாறு மையம் கொண்டு நிற்பார்கள் ஊரின் அத்தனை வாலிபர்களும்.மினுக்கமான கருப்பு நிறம்,தெளிந்த அகலமான கண்,வரிவரியாய் சிவந்த உதடுகள்,இடுப்பு தெரிய உடுத்திய சேலை என கோகுல் சாண்டல் பவுடர் வாசத்தோடு அவள் கடக்கையில் நாமும் வாலிபத்தை எட்டவில்லையே என்ற ஏக்கம் மிஞ்சி நிற்கும்.நெட்டக்கால் அதிசயத்தை அவளுக்கு ஏனோ பிடித்துப் போயிருந்தது.அவனுக்கும் அவளைப் பிடிக்கும் என்றுதான் நம்பியிருந்தாள்.அவளின் நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்த எண்ணியவன் ஒருமுறை தங்க நாடான் கிணற்றடியில் யாருமில்லாத ஒரு மழை நாளில் ஆடைக்கடியில் மறைந்திருந்த அவளின் மேனி பார்த்ததாக எங்களிடம் கூறினான்.அவனுக்குத் தேவை துரச்சி அக்கா அல்ல.ஆடை மறைத்த பிரதேசங்கள்தான் அதுவும் யாருடையதாயினும் என்பதை அவள் கண்கூடாக கண்ட நாளில் நடு உத்தரத்தில் அவளின் வெற்றுடல் ஆடிக்கொண்டிருந்தது.வெகு நாட்களாக துரத்திக்கொண்டே வந்து காலவோட்டத்தில் சோர்ந்து போயிருந்த, ஜன்னல் இடுக்குவழி கண்ட அந்தக்காட்சி அதன் முழு வீரியத்தோடு பரிணமித்துவிட்டது.அன்று ஊரைவிட்டு ஓடியவனைப் பற்றிய எந்த தகவலும் அதன்பின் இல்லை.சமீபத்தில் இடுங்கிய கண்களோடு உருக்குலைந்தவனாய் வந்து ஊரின் தெற்கு கோடியிலுள்ள அவனுடைய குடிலின் திண்ணையில் கிடந்து உயிர் நீத்தான்.பம்பாயின் கோர முகங்கள் அவனை உருத்தெரியாமல் சிதைந்திருந்தன.

முருகன்.புத்தி சுவாதீனமற்றவன் என்று எல்லோரும் சொல்வார்கள்.ஆனால் கோளவடி தாத்தாவிற்கு அவன் ஒருவன்தான் உலகிலேயே புத்தியுள்ளவன்.எல்லோரும் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தாலும் அதுதான் உண்மை.ஊர் கிணற்றுக்குள் தவறி விழுந்து தத்தளித்த ஆட்டுக்குட்டியை காப்பாற்றக் குதித்தவனுக்கு ஆட்டுக்குட்டியைக் காப்பாற்றிக் கரையில் விட்டதும் காக்கா வலிப்பு வந்துவிட்டது.வாயில் நுரை வழியக் கிடந்தவனை மடியில் வைத்து ஏந்திக்கொண்டார் கோளவடி தாத்தா.சுற்றி நின்று வேடிக்கைப் பார்த்த யாருக்கும் நீருக்குள் குதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே உதிக்காத வேளையில் அவனின் அந்தச் செயலால் கோளவடி தாத்தா தாரை தாரையாய் கண்ணீர் உகுத்து அவனைக் கட்டிக்கொண்டார்.இந்த சம்பவத்துக்குப் பின் எனக்கும் அவனைப் பிடித்துப் போயிருந்தது.இதைப்போல் அவனுடைய பல சம்பவங்கள் மனிதர்களுக்கு இடையூறு உண்டு பண்ணுபவையாகவும்,மனிதன் தவிர்த்த ஏதோ ஒரு உயிருக்கு நன்மை உண்டாக்குபவையாகவும் இருந்தன.பிறிதொரு நாளில் கோளவடி தாத்தா கண்களில் அப்பியிருந்த சந்தனம் காயும் முன்னரே வீட்டிற்குள் கால் நிலத்தில் படாமல் விறைத்து நின்றது.நிலை குத்தி நின்ற கண்களிலிருந்து கடைசியாக வழிந்த கண்ணீரின் தடம் இந்தச் சிறுவனைக் கண்டதும் துலங்கத் தொடங்கியது.

மைசூரில் பணியிலிருந்த சமயம்.மேற்கு வங்காளத்தைச் சார்ந்த தகப்பனும் மகனுமாய் சேர்ந்து house keeping வேலையிலிருந்தார்கள்.ஹிந்தி அறியாத அவர்களிடம் நம்மவர்கள் ஹிந்தி போன்ற ஒரு மொழியில் வேலைகளை அடுக்குவர்.எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் அதைப் புரிந்து பணியெடுப்பார்கள்.அந்தச் சிறுவனுக்கு அடுத்த மாத சம்பளத்தில் மொபைல் வாங்கித் தருவதாகக் கூறியிருக்கிறார் அவனுடைய தந்தை.அவர் கூறிய அடுத்த மாதத் துவக்கம் முதலே இருவருக்கும் பயங்கரமான சண்டை.மொபைல் வாங்கித் தர முடியாது என்று திட்டவட்டமாகக் கூறிவிட்டார்.அடுத்த நாள் காலை எட்டு மணிக்கு முன்பாகவே fire shaft க்குள் நைலான் கயிற்றில் கழுத்து இறுகிக் கிடந்தான்.தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுதுகொண்டிருந்த அந்த தகப்பனின் உருவம் அவ்வளவு எளிதில் மறையாது.பிரேத்தை மைசூரின் இடுகாட்டிலே எரித்து சாம்பலை அள்ளிக்கொண்டு காவேரி நதியை நோக்கி நடந்தவருக்கு மேற்கு வங்காளத்தில் மனைவியோ வேறு மக்களோ கிடையாது.

ஆசை ஆசையாய் வாங்கிக் கட்டிய சேலையோ,நைலான் கயிறோ,ஆட்டுப் புழுக்கை வாசத்தோடு கிடக்கும் தொழுவத்தின் கயிறோ,அரசாங்கத்தால் பின்னப்பட்டு தூக்கு மேடையில் தொங்கும் வழுவழுப்பான கயிறோ ஒரு உயிரை எட்டி நெறித்துக் கொல்லுமாயின் தூக்குக்கயிறே மரித்துப் போகட்டும்.

நண்பன் பெங்களூரிலிருந்து வந்திருந்தான்.மாலையில் பீச்சில் அமர்ந்து கதைக்கையில் எதிரே வந்தமர்ந்தார் ஒரு நவநாகரீக யுவதி.தி.ஜா பாணியில் சொல்வதென்றால் “முகம் நிறையக் கண்.கண் நிறைய விழி.விழி நிறைய மர்மங்கள்.உடல் நிறைய இளமை.இளமை நிறையக் கூச்சம்.கூச்சம் நிறைய நெளிவு.நெளிவு நிறைய இளமுறுவல்”.யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில் விறுவிறுவென எழும்பிச் சென்று பீச் ஹோட்டலுக்கு அருகில் நின்றிருந்த காரில் ஏறிக்கொண்டார்.நண்பனுக்கு பீச் ஹோட்டல் என்பது விசித்திரமாகத் தெரிய வினவினான்.பீச் ஹோட்டல் என்பது வெறும் இடம் மட்டுமல்ல.அது ஒரு வரலாறு.டச்சுக்காரர்கள் முதன் முதலில் வந்த சமயத்தில் என்று பேச்சைத் தொடங்கியதுமே அது எங்குபோய் முடியும் என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்ததால் “எனக்கு இப்ப பீச் ஹோட்டல்ல குடிக்கணும்” என்றான்.

பச்சைப் புல்வெளியில் அமர்ந்தோம்.ஆர்ப்பாட்டமில்லாத காற்று.பட்வைஸர் பியர்.குடித்து முடித்துக் கிளம்புகையில் ஒரு எட்டு மணி இருக்கும்.வாசலைக் கடந்து ஒரு யூ டர்ன் எடுக்கவேண்டும்.வளைவில் திரும்பும் முன்னே zero dark thirty படத்தில் பின்லேடனை சுற்றி வளைப்பதுபோல் பிடித்துவிட்டனர். இறங்கியதும் “குடிச்சிருக்கியா?”என்றார்.மது விடுதி வாயிலில் நின்றுகொண்டு வெளிவருவோரிடம் கேட்கக்கூடிய நியாயமான கேள்வியா என்பதை நீங்களே முடிவு செய்துகொள்ளுங்கள்.ஆமா லைட்டா ஒரு பீர் என்றேன்.உடனே வண்டிச் சாவியைப் பிடுங்கி என்னை இறக்கிவிட்டு ஒரு காவலாளி வண்டியில் ஏறி,என்னை பின்னால் ஏற்றிக்கொண்டு விருட்டென்று விரைந்து விட்டார்.கண நேரத்திற்குள் நிகழ்ந்த இந்த செயலால் புதிதாக வந்திருந்த நண்பன் தனிமரமாக நிற்க வேண்டியதாயிற்று. நண்பனை வழியனுப்ப வேண்டும் என்னை விட்டுவிடுங்கள்.பாவம் அவன் வேறு புதியவன்.ப்ளீஸ் விட்டு விடுங்கள் என்று கெஞ்சியிருக்கலாம்.ஆனால் இன்ஸ்பெக்டர் பையனே நண்பனாக இருக்கும்போது இவன் என்ன டுபாக்கூர் என்ற ஆணவத்தில் அமர்ந்திருந்தேன்.

போலிஸ் ஸ்டேசன்.தடுப்பு கம்பிக்கு மறுபுறம் பத்து பதினைந்து பேர் நிறைபோதியில் அமர்ந்திருந்தனர்.நிற்க முடியாமல் இருவர் படுத்துக் கிடந்து ஏதோ உளறிக்கொண்டிருந்தனர்.ஒருவர் எனக்கு வயிறு பசிக்கிறது சாப்பாடு வேண்டும் என்று வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டிருந்தார்.”பட்டினி கெடந்து மரிச்சா நிங்களு உத்தரவாதம் பறையோ”என்று விழி குத்தி நின்றார்.எந்தாடா என்று முறிந்து கிடந்த பிரம்பிற்கு உயிரூட்டினார் ஒரு மெலிந்த காவலாளி.ஒரு அடியில் முற்றிலும் அடங்கியவராய் அருகில் வந்தார்.”சேட்டன் எந்து தெற்று செய்து”மெல்ல ஆரம்பித்தேன்.”அதே நிங்களு தன்னே பறயு.ஈ பீச்சில கடல விக்கின்ன எண்ட கூட்டாரனல்ல.தோ அவட இருக்கினு”கண் சிமிட்டிய திசையில் நோக்கினால் இடுங்கிப்போய் கிடந்தார் ஒரு சேட்டன். இவருடைய நண்பனாம்.தொடர்ந்தார்.”எண்ட கையில ஒரு ஆப் உண்டாயிருந்நு.அப்போ புள்ளிட கூட ஆ பீச்சில சைடுலருந்து ஒரு பெக் அடிச்சிட்டே உள்ளு.அதுனகத்து இவமாரு பொக்கிக் கொண்டுவந்நு”.சரிதான் பீச்சில உக்காந்து குடிச்சா மணத்துவாங்களங்கும்.சேட்டன் முரட்டு ரவுடியாட்டம் இருப்பார்போல- எண்ணிக்கொண்டேன்.

முதல் தடுப்புக்கு அப்பாலுள்ள சிறிய இடைவெளியில் ஒரு காவலர் அமர்ந்து எனது பூர்வ விலாசத்தைக் குறித்துக்கொண்டார்.பைக் சாவியை சீல் வைத்து ஒரு மரப்பெட்டிக்குள் அடைத்துவிட்டனர்.குடித்து விட்டு வண்டி ஓட்டினால் மனித வெடிகுண்டு என்று நீதிமன்றமே சொல்லியிருக்கிறது என்று யாரோ ஒரு போலிஸ்காரர் கூறும் குரல்கேட்டது.முழு விசாரிப்பு முடிந்ததும் சொந்தமல்லாத இருவரை ஒரு மணி நேரத்திற்குள் அழைத்துவிட்டால் ஜாமீனில் விட்டுவிடுவோம்.மறு நாள் வந்து நீதிமன்றத்தில் அபராதம் கட்டி வண்டி எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்றனர்.தலை கிறுகிறுக்க ஆரம்பித்தது.

நண்பர் ஒருவருக்கு சில மாதங்கள் முன்பு நிகழ்ந்த சம்பவம் நிழலாடியது.பரபரப்பான சாலையில் சென்றுகொண்டிருக்கையில் கைப்பேசிக்கு அடுத்தடுத்து அழைப்புகள் வர, அருகில் வண்டியை நிறுத்தி தலைக்கவசத்தைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு பேசிக்கொண்டிருந்திருக்கிறார்.அள்ளிச்சென்றுவிட்டனர்.யாரோ ஒரு நண்பர் உதவியுடன் ஜாமீன் எடுத்தாலும் அடுத்த நாள் முழுவதும் வண்டி ஓட்டுதல் குறித்த முழுமையான பயிற்சி வகுப்பில் பங்கெடுத்து அவர்கள் கொடுத்த நற்சான்றிதழ் நகல் கொடுத்த பின்புதான் வண்டியைக் கொடுத்தனர்.நீதிமன்றத்தில் சென்று பணம் கட்ட ஒரு மாதம் ஆகியது.

எனக்கு அடுத்த நாளே முக்கியமான மீட்டிங்.பயிற்சி வகுப்பிலிருந்து எப்படி தப்பிப்பது என்றெண்ணி இன்ஸ்பெக்டரின் மகனான எனது நண்பனுக்கு அழைத்தேன்.தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியில் இருந்தான்.மகிழ்ச்சி.அரைமணி நேரம் அவனுக்கு அழைத்தும் கிடைக்காததால் பதற்றம் வரவேண்டுமல்லவா.எதுவுமே அறியாமல் பீச்சில் தட்டழிந்து நிற்கும் நண்பனை நினைத்து சிரிப்பு வந்தது.இதற்கிடையில் வாட்ஸப்பில் எங்கள் புரட்சி குரூப்பில் ஏதோ வீடியோ அனுப்பாவிட்டால் தற்கொலை செய்துவிடுவேன் என்று நண்பனொருவன் விரக்தியிலிருந்தான்.சாட் செய்கையில் “விழிச்சோ விழிச்சோ”என்ற அதிகார தொனியில் ஒருவர் வந்தார்.”போன் நாட் ரீச்சபுளானு சார்.எனிக்கி வேற ஆரும் அறியல்ல”என்றேன்.”அப்போ அவட இருந்தொள்ளு.ராவில போவாம்”என்றார்.

இதற்கிடையில் நம்ம சேட்டன் மெல்ல பூனை போல் தவழ்ந்து வாசலருகில் இருந்த அவருடைய பையைப் பற்றிவிட்டார்.அதனுள் வைத்திருந்த மிஞ்சிய சரக்கை எடுத்து ராவாக கவிழ்த்துகையில் காவலாளி பார்த்துவிட்டார்.அதற்குப் பிறகு நடந்தவை அனைத்தும் சென்சார் செய்யப்படுகிறது.

மீண்டும் எண்களை ஒத்தினேன்.அதே குரல்.வேறு வழியில்லாமல் வீட்டு முதலாளியை இறுதியாக அழைத்தேன்.பத்து நிமிடத்திற்குள் பதறியடித்து ஓடிவந்தார்.அதுவரை அவர் என்னைப்பற்றி கட்டமைத்து வைத்திருந்த பிம்பங்கள் அத்தனையும் சிதறியதாக வருந்தினார்.பரிதாபமாக இருந்தது.சிறிது நேரத்திற்குள் அவருக்கு தெரிந்த ஒரு நபரை வைத்து வெளியில் எடுத்துவிட்டார்.மறுநாள் வேறொருவரையும் கூட்டிச்சென்று கையொப்பமிட்டால்தான் வண்டியைத் தருவோம் என்றனர்.அந்தப் பயிற்சி வகுப்பு என்று தலை சொறிந்தேன்.வேண்டாம் என்பதுபோல் கண்ணடித்து சைகை செய்தார் என் வீட்டு முதலாளி.

ஆட்டோ பிடித்து பீச்சிற்கு சென்று நண்பனை அழைத்தேன்.ஏற்கனவே NH10 படத்திற்கு டிக்கெட் புக் செய்திருந்ததால் அந்த கோபத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.சுற்றி புகை மண்டலம்.ஒன்பதரைக்கு காட்சி.மணி ஒன்பது இருபது ஆகியிருந்தது.ஆட்டோ பிடித்து தியேட்டர் வாசலில் இறங்கியதும் தொண்டையை கவ்வுவதாகவும் சர்பத் குடிக்கவேண்டும் இல்லையென்றால் இவ்விடமே மறித்துவிடுவேன் என்றும் பிதற்றினான்.சரியென்று அருகிலிருந்த கடைக்கார சேட்டனிடம் சர்பத் சொல்லிவிட்டு சிகரெட்டை பற்றவைத்தோம்.சேட்டன் ஒரு எலுமிச்சையை இரண்டாக வெட்ட நினைக்கிறார்.அதுவோ நழுவிக்கொண்டே இருக்கிறது.மீண்டும் மீண்டும் முயற்சிக்கிறார்.ம்கூம்.இறுதியாக குத்தித் துளையிட்டு எப்படியோ கிளாசில் வடித்துவிட்டார்.அடுத்து நன்னாரி சேர்க்க வேண்டுமல்லவா? பாட்டிலைத் திறக்கும் முன்பு எங்களை ஒருமுறை ஏறிட்டு :எதுக்குல இங்க நிக்கிய”என்பதுபோல் நோக்கினார்.இன்னும் இரண்டு நிமிடத்தில் படம் போட்டுவிடுவான் என்பதால் நண்பனுக்கு கை நடுக்கம்.முதல் காட்சியிலேயே அற்புதமான முத்தக்காட்சி இருக்கிறது என்று அவனுக்கு முன்பே கூறியது அவனை மீண்டும் கொலைவெறியாக்கியது.

நன்னாரி பாட்டிலைத் திறந்துவிட்டார்.ஆனால் அவரால் அதை மூட முடியவில்லை.திணறிக்கொண்டிருந்தார்.அது வழுக்கிச் சென்று குப்பையாய்க் கிடந்த தரையில் எங்கோ விழுந்தது.குனிந்தவர் நிமிரவேயில்லை.யோவ் சர்பத்த கலக்கி குடுத்துட்டு தேடுய்யா என்று சொல்வதற்கு பதிலாக நண்பன் “எல பைத்தியக்காரனாட்டம் இருக்கான்.ஆளயும் மூஞ்சியயும் பாரு.வா போவோம்”என்றான்.எழும்பி நின்றவர் பார்வை எங்களை சுட்டெரித்தது.தமிழ் தெரியுமோ?என்று குழம்பி நிற்கையில்”சர்பத்து வேணொ”என்று கூறிவிட்டு சிரித்தார்.பைத்தியக்காரன் என்பது உறுதியான மகிழ்ச்சி இருவருக்கும்.கலக்கி வைத்த சர்பத்தை ஒரு நொடியை மூன்றால் வகுத்தால் ஆகும் கண நேரத்தில் குடித்துவிட்டு நூறு ரூபாய் தாளை நீட்டினேன்.”ரெண்டு சர்பத்தல்ல” இந்த வாசகத்தை மூன்று முறை கேட்டுவிட்டார்.சில்லறை எடுத்த பாடில்லை.ஒரு வழியாக ஒன்பது நாற்பதுக்கு எங்கள் கணக்கு முடித்து வைக்கப்பட்டது.

அனுஸ்கா பாத்ரூமில் அமர்ந்து புகைக்கையில் நுழைந்தோம்.முத்தக்காட்சி முடிந்ததில் வெறி கூடியிருந்தது.படம் முடிந்து வெளிவந்ததும் ஒரு ஆட்டோ கூட இல்லை.பேருந்து நிலையத்திற்கு மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தோம்.அதிகாலை ஆறு மணிக்கே வரச் சொல்லியிருந்தார்கள்.வீட்டை அடைகையில் ஒரு மணி.

(தொடரும்)

“டா நிக்கடா”

பைக்கின் முன்னால் கை இரண்டையும் விரித்தவாறு முட்டுப்போட்டார்.பந்துகிண்ணமூட்டிற்கு கீழ் ஒரு கோணத்திலும்,மேல் ஒரு கோணத்திலும் வளைந்திருந்த கால்கள் நிற்க திராணியில்லாமல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.வெளிறிய காவி முண்டு.அழுக்கு வண்ண முழுக்கை சட்டையை அக்குள் வரை மடித்துவிட்டிருந்தார்.முகத்தில் குறுக்கும் நெடுக்கும் போதையேறிய நரம்புகள்.

“எந்தா சேட்டா”என்றேன் வண்டியை அணைக்காமல்.

விடுக்கென்று வண்டியை அணைத்து சாவியை உருவிக்கொண்டார்.நண்பருடைய வண்டி என்பதால் பதறியடித்து இறங்கினேன்.எங்கள் பகுதியிலிருந்து பிரதான சாலையை அடையும் இடம் அது.பலசரக்குக்கடையினுள் சேட்டா ஏதோ படித்துக்கொண்டிருந்தார்.அதனையடுத்துள்ள காங்கிரஸ் அலுவலகத்தில் ஏதோ காரசாரமான விவாதம்.யாருமே எங்களைக் கவனிக்கவில்லை.

“நீ ஆரா”

“சைபர் பார்க்ல பணி எடுக்குன்ன இன்ஜினியராணு.பாபேட்டன் வீட்டிலா தாமஸம்”

“அடடட..நம்மட பாபேட்டன் வீட்டிலா தாமஸிக்குன்னு.நன்னாயி”என்று நீண்ட நாள் பழகியவர்போல் கழுத்தை இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டார்.சாராயமா?கள்ளா? குழப்பத்தில் நானும் அணைத்துக்கொண்டேன்.”ஞான் சுந்தரன்” என்று தொடங்கி சிறிது நேரத்திற்குள் அவரைப்பற்றிய முழுமையும் கூறினார்.கடையிலிருந்து சேட்டன் வெளிவந்தார்.

“ராகுல்காந்தி இவிட வந்த சமயத்து ஞானானு புள்ளிக்கு சோடா வேடிச்சு கொடுத்தது”என்று உணர்ச்சிப் பிளம்பாய் வெடித்துக்கொண்டிருக்கையில் கடைக்கார சேட்டன் வந்து “புள்ளி பாவம் ஆனு.ஒன்னு விட்டு வைக்கு.பணிக்குச் செல்லட்ட”என்று சாவியைப் பிடுங்கி கையில் தந்தார்.நானும் பாவம்போல் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு வண்டியை எடுக்கையில் “அப்ப காணாம்”என்று கை உயர்த்தினார்.சிரித்து வைத்தேன்.

இந்த சமபவம் நடந்து இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேல் ஆகிறது.அதன்பின் எப்போது அந்தப் பகுதியைக் கடந்தாலும் கை காணித்து முகமன் கூறாமல் இருக்கமாட்டார்.நானும்.அந்த இடத்தைத் தவிர வேறு எங்கும் அவரைக் கண்டதில்லை.

பின்பொரு நாள் காலையில் வெளிறிய வெள்ளை நிறப் புடவை சுற்றி அந்தக் கடை முன்னால் ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தார்.நெற்றிச் சந்தனம் பாதி கூட காய்ந்திருக்கவில்லை.ஈரத்தலையை குத்தாக முடிந்து விட்டிருந்தார்.பின்பக்கம் முழுவதும் ஈரம் கசிந்துகொண்டிருந்தது.தூரத்திலிருந்தே அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தவாறு வந்துகொண்டிருந்தேன்.கண் இமைக்கும் நேரத்தில் படாரென்று அந்தப்பெண்ணின் முதுகில் அறைந்தார்.அதற்குள் கடை முன்னாலிருந்தவர்கள் ஓடி வந்து பிடித்துக்கொண்டனர்.”எந்தாடி நினக்கு ஆறேழு புருசம்மாரு வேணொ”என்று ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்.மை தீட்டிய விழிகளில் கண்ணீர் நிரம்பியவாறு விறுவிறுவென்று அந்தப்பெண் அருகிலிருந்த பேருந்து நிறுத்தத்திற்குச் சென்று விட்டார்.காணச் சகியாமல் நானும் கிளம்பிவிட்டேன்.

அதன்பின்னும் தொடர்ச்சியாக பார்க்கையிலெல்லாம் கை உயர்த்துவார்.நானும் சிரிப்பதுபோல் பாசாங்கு செய்வேன்.நல்ல வெயில் கொளுத்திய ஒரு மாலையில் அந்தப்பெண்ணை மீண்டும் கடற்கரையில் கண்டேன்.அருகில் வாட்ட சாட்டமான மீசை அடந்த இளைஞர்.கையில் பனிக்கட்டிலில் சர்க்கரைப்பாகு பொறிகடலை கலந்த கலவையை சுவைத்துக்கொண்டிருந்தனர்.சேலை நெகிழ்ந்து கிடந்தது.என்னுடன் வந்தவர் நான் தயங்கி நிற்பதைக்கண்டு ஏதோ சொல்ல எத்தனிக்கும் முன்  நகர்ந்தேன்.

அதன்பின் சாலையில் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் சோகமே உருவாய் நடந்துகொண்டிருப்பார்.சேட்டனும் அதே இடத்தில் வழக்கம்போல் ஆஜராகிவிடுவார்.காட்சிகள் தொடர்ந்தது.

எங்கள் பகுதி அசோஸியேசன் சார்பாக டிசம்பர் மாதம் ஆண்டுவிழா நடத்துவார்கள்.எங்கள் பகுதிப் பெண்கள் சிலர் இணைந்து “திருவாதிரைக் கழி” நடனம் ஆடுவர்.அன்று அதில் நடு நாயகமாக நின்றவர் அந்தப்பெண்தான்.அற்புதமான நடனம்.நெழிவு சுழிவோடு பிரமாதப்படுத்திவிட்டனர்.எல்லா பாடலுக்கும் கையை உயர்த்திக்கொண்டு ஒரே லயத்தோடு பின்னால் குதித்துக்கொண்டிருந்த இளைஞர்களுக்கு மத்தியில் சேட்டனும் தன்னிலை அறியாமல் காலை உய்ர்த்துவதுபோல் ஏதோ செய்துகொண்டிருந்தார்.இப்படியாக அந்த நிகழ்ச்சி முடியும் வரை ஆடிக்கொண்டிருந்தார்.முடிந்த பிறகு அந்தப்பெண் அவரிடம் ஏதோ பேசுவதுபோல் தெரிந்தது.அவர் தலையை ஒரு இடத்தில் நிறுத்த முடியாமல் திணறிக்கொண்டிருக்க அந்தப்பெண் கிளம்பி விறுவிறுவென சென்றுவிட்டார்.

அதன் பின்னர் அவரைக் காண்பதே அரிதாகிப்போனது.என்றாவது காண்கையில் வலிய சிரித்தாலும் சுரத்தில்லாமல் நின்றுகொண்டிருப்பார்.மெல்ல மெல்ல அவர் வரத்தே நின்று போனது.அந்தப் பெண்ணும் கண்ணில் சிக்கவில்லை.நானும் யாரிமாவது கேட்க வேண்டும் என்று எண்ணுவேன்.என்னவென்று கேட்பது என்ற தயக்கத்திலேயே கேட்கவில்லை.அப்படியே நினைவிலிருந்து மறைந்துவிட்டார்.

இரண்டு தினங்களாக சம்மந்தமே இல்லாமல் அவரைப் பற்றிய நினைவுகள் வந்து ஆட்கொண்டது.கண்டிப்பாக யாரிடமாவது கேட்டுவிடவேண்டும் என்று எண்ணி கடைக்கார சேட்டனிடம் அரைக்கிலோ பூவன்பழம் வாங்கியவாறு கேட்டேன்.

“ஆரு சுந்தரேட்டனோ.புள்ளி மரிச்சு ஆறெழு மாசம் ஆயி.குடிச்சு குடிச்சு லிவர் அழுகிப்போயி” அதற்குமேல் எதுவும் பேசத்தோணவில்லை.நான் விடுமுறையில் சென்ற ஏதோ தினத்தில்தான் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.பழப் பையோடு வண்டியில் ஏறும்போது “ஆ பெண்ணோ?”என்றேன்.

“வோளோ.வோளு பாலாழியில ஒரு சக்கனோடா”

“வேற ஆரும் இல்ல ஆ சேட்டனுக்கு”

“தோ அவிட காணுனில்ல அதானு வீடு.இப்ப கேஸிலா.சுந்தரேட்டன்ட அனியனுக்கும் ஆ கூதரப் பெண்ணுக்கும்”

அவர் சுட்டிய இடத்தில் சிறிய ஓட்டு வீடு மரங்களுக்கிடையில் மங்கலாகத் தெரிந்தது. இத்தனை நாட்களாக அந்த இடுக்கில் இருக்கும் அந்த வீட்டை நான் பார்த்ததேயில்லை.முற்றமெங்கும் செடி மண்டிக்கிடந்தது. திண்ணையில் ஒரு அழுக்கு முண்டு குத்துச் செடியாய் கிடந்தது.

பழைய துறைமுகச் சாலையிலிருந்து நகரத்திற்கு பிரிந்து செல்லும் கிளைச்சாலையிலுள்ளது அந்தச் சிறிய கிராமம்.சுற்றிலும் சிதிலமடைந்து கிடக்கும் கட்டிடங்கள் கொண்ட பகுதி.கட்டிடங்கள் என்றால் மிகை கற்பனை வேண்டாம் இரண்டடுக்கு,மூன்றடுக்கு மச்சிகளுடைய ஓட்டு வீடுகள்.உடைந்த ஓட்டுவழி தலை நீட்டி நிற்கும் மரங்கள் அதன் ஆயுளைச் சொல்லிவிடும்.சமீபத்திய ஞாயிற்றுக் கிழமைகள் இதைச் சுற்றித்தான் கழிந்துகொண்டிருக்கின்றன.அந்தக் கிராமத்தின் முகப்பில் இரண்டு சிதிலமடைந்த வீடுகளுக்கிடையில் ஒரு பழைய வீடு உள்ளது.வீட்டிற்கு வெளியில் உள்ள திண்டில் அமர்ந்திருந்த அந்த முதியப்பெண்ணை முதன்முதலாய் பார்த்தபொழுதே எங்கோ பார்த்ததாக ஞாபகம்.வீட்டிற்கு வந்து மண்டையைக் குழப்பிக்கொண்டிருந்தேன்.பிடி கிடைக்கவில்லை.அடுத்தமுறை சென்றபோதும் அதே இடத்தில் கிணற்றில் தண்ணீர் இறைக்கும் ஒரு சிறிய குழந்தையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.அப்போதும் யாரென்று நினைவிலில்லை.இந்தப்பெண்ணை எங்கோ பார்த்திருக்கிறோமே என்று மீண்டும் மீண்டும் குழம்பிக்கொண்டிருந்தேன்.ஒருவழியாக சில நாட்களுக்குப்பின் நினைவுக்கு வந்தார்.

சாய்வு நாற்காலி நாவலில் வரும் ஆசியாதான் அந்தப்பெண்.ஆம் ஆசியாவை அந்தப்பெண்ணைப்போல்தான் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தேன்.கசங்கிய அழுக்கான முண்டு கட்டி,குளிக்காமல்,பல் தேய்க்காமல்,சிக்குத் தலையுடன்,கட்டிலிலே சோம்பிக் கிடந்து, நிமிடத்திற்கொருமுறை சோம்பல் முறித்து வாய் பிளக்கும் அந்தக் கதாபாத்திரம் சா.நா யில் மிகச்சிறந்த வடிவமைப்பு.அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் கச்சிதமாக வடிவமைக்கப்ப்பட்ட நாவல் சா.நா எனபதென் துணிபு.அதைவிட அந்த சவ்தா மன்ஸிலின் சித்தரிப்பு இன்னும் மனதில் எலிச் சத்தத்தோடு மண்ணடைந்து கிடக்கிறது.அந்த பெண் வசித்த வீடும் கிட்டத்தட்ட சவ்தா மன்ஸில் போன்றே அப்போது தோன்றியது.

நாவலில் முஸ்தபாக்கண்ணு சாய்வு நாற்காலியில் கிடந்தவாறு காலை ஆட்டிக்கொண்டே மனைவி மரியத்தை “குட்டியேய்”என்று விளிப்பதெல்லாம் கவிதை.பழைய சித்தாந்தங்களில் ஊறிக்கிடந்து முஸ்தபாக் கண்ணு செய்யும் அட்டகாசங்கள்,சதா போக சிந்தனையுடன் அந்தக்குட்டிபெண் ரைஹானத்துடன் உறவுகொள்ளத் துடிக்கும் மனோபாவம் எல்லாம் அப்படியே மனதில் கோட்டோவியமாய் உறைந்து கிடக்கின்றன.முஸ்தபாக்கண்ணுவால் வீட்டிலிருந்து பிடுங்கி விற்கப்படும் ஒவ்வொரு பெருளுக்குப் பின்னாலும் இருக்கும் கதை நாவலின் முதுகெலும்பு.விற்கப்படும் பொருட்களை வாங்கும் ஆட்கள் யார் என்பதில் காலத்தை சமன் செய்கிறார் மீரான் பாய். எலிப்புழுக்கையின் நாற்றம்,முஸ்தபாக்கண்ணின் சிகரெட்,மூத்திர நாற்றம் என்று இன்னும் சவ்தா மன்ஸிலின் கவிச்சி வாடை மனதிற்குள் சுழன்றுகொண்டேயிருக்கிறது .

அந்த வீடும் ,அந்தப்பெண்ணும் எனக்கு சாய்வு நாற்காலியை கண்முன்னே நிறுத்திவிட்டனர்.கடந்த ஞாயிறு அந்த வழியாகக் கடக்கும்போது வீட்டுமுன் வெள்ளை முண்டு கட்டிய மனிதர்கள் கூட்டம். வாழ்ந்துகெட்ட குடும்பங்களைக் காண்கையில் மனைதை அழுந்தப் பற்றும் ஒரு பாரம்.

முயல்கறி சாப்பிட்டு கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்கள் இருக்கும்.இங்கு வந்தபிறகு இரண்டு வருடங்கள் கழித்துதான் முயல்கறி கிடைக்கும் அந்த ஒரு ஹோட்டலும் அறிமுகமாகியது.ஒரு தட்டு குறுமிளகிட்டு வறுத்தது இருநூற்றி ஐம்பது ஓவா என்பதால் மாதத்திற்கு ஒருமுறையோ இருமுறையோ விஜயம்.இந்த ஆறுமாத இடைவெளி எப்படியோ விழுந்துவிட்டது.இரண்டு நாட்களாக முயலின் குறுத்தெலும்பு ருசி நாவில் திரண்டெழுந்துகொண்டிருந்தது.ஊரில் இருக்கையில் முயல் கறி வேண்டுமென்றால் வேட்டை நாயை அழைத்துக்கொண்டு ஊரை அடுத்துள்ள காட்டிற்குள் நண்பர்களோடு ஒரு சுற்று சுற்றி வந்தால் மூன்று நான்கு முயல்கள் கிடைத்துவிடும்.அதைக் காட்டிலேயே சமைத்து உண்பது தனிச்சுவை.வெறும் உப்பும் ,வத்தலும் தடவி நீர் நீங்க தீச் சுவாலையில் காட்டி அற்புதமாக பொறித்தெடுப்பான் முனியாண்டி.

இன்று மதியம் எல்.ஐ.சி அலுவலகத்திற்கு செல்லவேண்டியிருந்தது.அதனருகில்தான் முயல்கறி கிடைக்கும் மே பிளவர் ஹோட்டலும் உள்ளது.எட்டாவது தளத்தில் உள்ள அலுவலகத்திற்குள் நுழைகையில் வாசல்வரை வரிசை நீண்டிருந்தது.வரிசையில் நின்றவாறே மைதானம் போல் விரிந்து கிடந்த அலுவலகப் பரப்பை நோக்கினால் மருந்துக்குக் கூட ஒரு ஆண் இல்லை.அவ்வளவு பேரும் நாற்பது வயதுக்கு மேலுள்ள பெண்கள்.ஒரே ஒரு முதியவர் சட்டையின் இரண்டாவது,மூன்றாவது பொத்தான்கள் இழந்து பாதுகாவலர் உடையோடு வாசலில் அமர்ந்திருந்தார்.குழிந்த வயிறு முதுகோடு ஒட்டிக்கிடந்தது.எட்டி நோக்குகையில் பணம் வசூலிப்பவரும் ஒரு ஆண்மகன் என்று தெரிந்தது.தூரத்தில் இரண்டு பெண்கள் ஒரு அம்மாவை ஏதோ கோப்பு காணவில்லை நீதான் தொலைத்துவிட்டாய் என்று வட்டமிட்டு வழக்குரைத்துக்கொண்டிருந்தனர்.திருச்சூர் வழக்குமொழி.மூன்று நான்கு சொற்களை ஒன்றுதிரட்டி ஒரே சொல்லாக்கினால் திருச்சூர் பாஸை பேசிவிடலாம்.

உதாரணத்திற்கு ஞான் அவட நோக்கில்ல என்பதை ஞான்வடய்க்கில என அடுக்குச் சொற்களாக்கி பேச வேண்டும்.சொற்சுவை நிறைந்த செழுமையான உரையாடல்!!மக்கள் தொடர்பு வரிசையில் அமர்ந்திருந்த மூன்று பெண்களும் சிரித்தே மாமாங்கம் ஆகியிருக்கும் போலிருந்தது.அத்தனை பேரின் முகத்திலும் கடுகடு சிடுசிடு.வரிசையில் நிற்பவர்கள் அதற்கும் மேல்.மூன்று ஆளுக்கு முன்னால் நின்றிருந்தவர் ஏதோ அழைப்பு வர இப்போது வருகிறேன் என்று வெளியே சென்று பேசிவிட்டு வந்தார்.அதற்கு அவரிடம் சிண்டு முடிந்துகொண்டிருந்தார் பின்னாலிருந்தவர்.உயர் ரத்த அழுத்தம் அனைவருக்கும்.பணம் கட்டி முடிக்கையில் ரசீது வாங்குவதற்குள் என் பின்னாலிருந்தவருக்கு அத்தனை அவசரம்.இடித்து வலப்பக்கம் தள்ளிவிட்டார்.விழப்போன இடத்தருகே ஏதோ இறைச்சி வாசம் வந்தது.தடுப்புக்கு மறு பக்கத்தில் யாரோ புசித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.சிரிப்பொலி வேறு.நல்ல பசி என்பதால் இப்போதைக்கு மேபிளவர் என்று தீர்மானித்து,தள்ளியவரிடம் வாதிக்காமல் வாசலில் சோகமே உருவாய் நின்ற முதியவரிடம் முகமன் கூறி வெளிவந்தேன். அப்போதும் திருச்சூர் மலையாளம் ஒலித்துக்கொண்டேயிருந்தது.அற்புதம்.

அந்த அலுவலகத்திலிருந்து மிக அருகில் வலப்புறம் வீற்றிருந்த ஹோட்டலுக்கு செல்லவேண்டும் என்றால் இடப்புற ஒருவழிச்சாலை வழியாக இரண்டு கிலோமீட்டர்கள் கிறங்கி வரவேண்டும்.பாத்தும்மாவுடைய ஆடு முன்கால் இரண்டையும் தூக்கியவாறு நின்ற சிலையை சுற்றித் திரும்புகையில் சேட்டன்களும்,சேச்சிகளும் குறுக்கும் நெடுக்கும் பாய்ந்தனர்.அவசரம் அவசரம்.எல்லோருக்கும் அவசரம்.இடப்புறம் திரும்பினால் கிஸ் ஆஃப் லவ் குழுவினர் பசு மாட்டு படத்தோடு திரண்டிருந்தனர்.வண்டியை நிறுத்த எத்தனிக்கையில் நிற்கவிடாமல் விரட்டியடித்தார் போக்குவரத்து ஒழுங்காளர்.

ஹோட்டலுக்கு வந்தாயிற்று.முயல்கறியும்,முட்டையிட்டு வறுத்த சோறும் ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு நால்வர் அமரும் சுற்று இருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தேன்.இருவர் வந்து எதிரெதிரே அமர்ந்தனர்.தங்கச்சட்டம் பூட்டிய துளசிமாலைக் கழுத்தில் மின்னியது.நெற்றித் திலகம் கனக்கச்சிதம்.அவர்கள் ஆர்டர் செய்ததும் உடனடியாக சோற்றுக் குவியல் வந்தது சாம்பார்,ரசம்,கூட்டு பரிவட்டங்களோடு.உள்ளங்கை போட்டு நொறுங்கப் பிசைந்து பின்னங்கை ஒழுக மூச் மூச்சென்று வாரி இறைத்தனர்.நானும் கங்கணம் கட்டிக்கொண்டேன்.முயல்கறி வரட்டும் ஒருகை பார்த்துவிடலாம் என்று.முயல் கறியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது வரிவரியாக பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் குறுத்தெலும்புகளுக்கிடையில் நூலிழை போல் அடுக்கடுக்காக இருக்கும் மாமிசத் துணுக்குகள்.நல்ல மசாலா குடித்து வெந்த நெஞ்சுக்கறியை கடித்து உறிஞ்ச வேண்டும்போல் தோன்றியது.அவர்கள் முதல் சுற்று முடிக்கையில் ஆவி பறக்க கொண்டு வந்தார் சேட்டா.வெறித்தனமாக முயலைப் பற்றுகையில் பள்ளி மாணவிகள் நான்குபேர் அருகிலுள்ள இருக்கையில் வந்தமர்ந்தனர்.சிறிய கூச்சம் தொற்றிக்கொண்டதால் நினைத்ததுபோல் புசிக்க இயலவில்லை.சிறு சிறு துணுக்குகளாக கொரித்துக்கொண்டிருந்தேன்.சேட்டனுக்கு அப்போதும் வெறி அடங்கியிருக்கவில்லை.ரசத்தோடு மல்லு கட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

நான் முடிக்கும் தருவாயில் அவர்கள் இருக்கையும் உணவுத் தட்டுகளால் நிரம்பியது.இரண்டு பெரிய தட்டுகளில் சுண்டு விரலளவு நீளவாக்கில் துண்டுகளாக்கி பொறித்த மாட்டிறைச்சி.கூடவே சோற்றுக்குவியல்.மிகுந்த மன உளைச்சலாயிருந்தது.வாழ்நாளில் ஒரு நாளாவது இப்படி சாப்பிட்டு விட வேண்டுமென்று.அந்த அளவிற்கு வெறிகொண்டு விளாசித் தள்ளினர்.நானும் கூச்சம் விலக்கி கடைசியாகக் கிடந்த ஒரு எலும்புத் துண்டில் முழுப்பலத்தையும் காட்டினேன்.மேவாயில் குத்திக்கொண்டது.கண்ணீர் வரும்முன் கை கழுவும் இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டேன்.வெளியேறும்போது எட்டிப் பார்த்தேன்.அடுத்த சுற்று தொடங்கியிருந்தது.

கொல்லம் ரயில்வே ஸ்டேசனில் இறங்கும்போது இரவு எட்டுமணி.ரயில்வே ஸ்டேசனிலிருந்து பேருந்து நிலையத்தை இணைக்கும் பாலத்தின் பராமரிப்பு வேலைகள் நடந்துகொண்டிருந்தன.புதிதல்ல கடந்த ஆறு மாதங்களாக நடந்துகொண்டிருக்கின்றன.பாலம் பணி எப்போது முடியும் என்று அந்த ஆட்டோக்காரரிடம் கேட்டது என் பிழைதான்.இருந்தாலும் அவரது அறச்சீற்றத்தை ஆமோதித்துக்கொண்டேன்.இறுதியாக இவ்வாறு முடித்தார்.”என்னு இவமாரு ஈ லோக்கல் ஆள்காரு கொண்டு பணியெடுக்காந் தொடங்கியோ அப்பளே தோற்று”.நல்லவேளை அந்த சமயம் பேருந்து நிலையத்தை அடைந்திருந்தோம்.

வயிறு பசிக்காததுபோல் இருந்தது.இருந்தாலும் தென்காசிக்கான பேருந்து வந்திராததால் இரண்டு சப்பாத்தியைப் பிய்த்துப் போடலாம் என்று அந்த சைவ ஹோட்டலுக்குள் சென்றேன்.ஏன் இவர்கள் சப்பாத்தியை வேக வைக்காமல் பச்சையாக உண்கிறார்கள் என்று விளங்கவே இல்லை.கள்ளிக்கோட்டையிலும் சப்பாத்தி சாப்பிட்டு அதன் மேலுள்ள ஈர்ப்பே போய்விட்டது.மைசூரில் இருக்கும்போது சமைக்க வரும் பெண்மணி மணக்க மணக்க,கருப்பு பொட்டுகளுடன்,பிய்த்தால் நனைந்த பேப்பரைக் கிளிப்பது போன்ற இலகுவான சப்பாத்தியைச் சுட்டு அடுக்குவார்.அங்குதான் சப்பாத்திமேல் அதிக ஈர்ப்பு வந்தது.ஆனால் இங்குள்ளவர்கள் சப்பாத்தியை வேகவைப்பதில்லை.பச்சை மாவாக,நைஸ் பத்திரி போன்று தின்கிறார்கள்.இருக்கட்டும்.ஒருவாறாக இரண்டு சப்பாத்தியை பிய்த்துப்போட்டு நான்கு மிடர் கொதித்து அடங்கிய நீரை விழுங்கினேன்.

கொல்லம் பேருந்து நிலையத்திற்கான சகதியும்,மீனும்,சாக்கடையும் கலந்த பிரத்யேக மணத்தோடு நுழைகையில் மூன்று தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் கொல்லத்திலுள்ள பிரத்யேக ஸ்தலங்களை அடுக்கிக்கொண்டிருந்தன.ஒரு வெற்று பார்வையை அருகிலிருந்த கடைக்குள் செலுத்த ஓடி வந்து கைப்பிடித்துக் கொண்டார் கடைக்காரர்.சேட்டா விடுங்கள் விடுங்கள் என்று புழுங்கினேன்.சர்பத்தோ,சாயாவோ குடித்தேயாகவேண்டும் என்றார்.அங்கு அமர்ந்திருந்த நான்கு பேரின் கண்களும் சோர்ந்து என்னை பரிகசிப்பதுபோல் இருந்தன.இருந்தாலும் ஒரு லைம் சோடா வாங்கிக் குடித்துக்கொண்டேன்.

ராஜபாளையம் செல்லும் பச்சை வண்ணப் பேருந்து வந்தடைகையில் தொண்டை கவ்வ ஆரம்பித்திருந்தது.ஆஸ்துமா நோயாளிபோல் இருமிக்கொண்டிருந்தேன்.பேருந்தில் ஏறும்போது கூட்டம் இல்லை.ஆனால் எல்லா இருக்கையிலும் சாக்குப்பை,தண்ணீர் பாட்டில்,கசங்கிய சீசன் துண்டு,என்று ஏதாவதொன்று கிடந்தது.இருவர் அமரும் இருக்கையில் ஒருவர் தனித்திருந்தார்.அவரருகில் யாரும் வராததால் அமர்ந்துகொண்டேன்.அடுத்தாலுள்ள மூவர் அமரும் இருக்கையில் ஒரு முதிர்ந்த தம்பதியும்,ஒரு பெண்ணும்.என்னை ஜன்னலோரம் அமர்த்தினார் சேட்டன்.அருகிலிருந்த பெண்ணிடம் அவர் பேசிக்கொண்டதிலிருந்து இருவரும் தம்பதியரென்றும்,மற்றவர்கள் பெற்றோரென்றும் புரிந்தது.கண் ஜாடையிலேயே தந்தையை ஏதோ திட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

டிரைவர் வந்து சாவியைத் திருகியதும் எங்கிருந்தோ ஒரு கூட்டம் ஓடி வந்து அப்பிக்கொண்டது.அந்த அதிர்வில் என்னருகில் ஒடிந்து போயிருந்த ஜன்னல் கம்பி கைபாரம் தாங்காமல் தொங்க ஆரம்பிக்கவும் கையை வெடுக்கென்று எடுத்தேன்.தம்பி ஒடிச்சிப்புடாதிய குரல் கேட்டு திரும்பினால் என்னருகில் இருந்தவருக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார் அவர்.அதற்குள் கண்டக்டரும் ஒடுச்சிட்டியளா என்றவாறே ஒரு கயிறெடுத்துக் கட்டத் தொடங்கினார்.அருகிலிருந்தவர் ஸாஜகான் என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார்.முகத்தில் உளைத்துக் களைத்தப் பெருமிதம்.சிரிக்க சிரிக்கப் பேசினார்.கொல்லத்திலிருந்து 12ரூபாய் பேருந்து கட்டண தூரத்தில் இருந்தது அவரது கிராமம்.பொட்டல் புதூர் மசூதிக்குச் செல்வதாகக் கூறினார்.இரவு ஒரு மணிக்கு பேருந்து ஏதும் இல்லையே பொட்டல் புதூருக்கு என்றதற்கு “பஸ் ஸ்டாண்டில் படுத்துறங்கி அதிகாலை ஐந்து மணி வண்டியில் செல்வதாகக் கூறினார்.அன்று மாலையே திரும்புவதாக உத்தேசம்.இத்தனையும் கூறி முடிக்கையில் பேருந்து கொல்லம் எல்லை கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தது.நின்றிருந்த மனிதரின் காலிடுக்கு வழி அந்த மூவரின் முகங்களையும் பார்த்தேன்.அசைவற்று எதிலோ நிலைத்திருந்தன.

நான் பேச்சை நிறுத்த “சேட்டா அரபி அரியுமோ’என்று நா பிரண்டார் நின்றவர்.”ஓ”என்று சிரித்தவரிடம் “நானும் கடைய நல்லூரு ஸ்கூல அரபி படிச்சு”என்றார் உடைந்த மலையாளத்தில்.சாராய நெடி முகம் கொள்ள முடியாததால் ஜன்னல் பக்கம் திரும்பிக்கொண்டேன்.நின்றவர் திரும்பி மூவரையும் வெறித்துப் பார்த்துவிட்டு,

“எவட போது”

“பள்ளிக்குப் போவுன்னு”

“எதுக்கு”

“பள்ளிக்கு எந்தின போவும் எல்லாரும்”

“அதான் எதுக்கு”

“அது பறயாம் பற்றில்ல”

“அது யான் பரய முடியாது”

“சேட்டன் வேணங்கில் இவிட இருக்கி.ஞான் நின்னொள்ளாம்”

“எனக்கு என்ன பிரச்சினை.நான் ராஜபாளையம் வரை நின்னே போவும்”

பேச்சு நிற்கவும் அவரைப் பார்த்தேன்.என்னருகில் இருந்தவரையே வெறித்துக்கொண்டிருந்தார்.என்னிடம் சிரித்துக்கொண்டார் அவர்.மீண்டும் தொடங்கினார்.

“சேட்டாவுக்கு குட்டியளு உண்டோ”

“ரெண்டு குட்டியளு உண்டு. ஸ்கூல் படிக்கின்னு”

“குட்டியளயும் விளிக்கணுமில்லா”

“அவருக்கு நாள எக்ஸாம் உண்டு.பின்ன எண்ட வல்லியேட்டன் வீட்டிலா நிக்கினு.அதகொண்டு ஒண்ணும் கொழப்பமில்லா”

பேச்சு தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.இடையிடையே அவரது மனைவி இவரை நோக்கி கண் ஜாடை காட்டி ஏதோ வெறுப்பைப் பிரதிபலித்தார்.கொட்டாரக்கரா வந்ததும் இன்னும் கொஞ்சம் கூட்டம்.என் காலிடுக்கில் ஒரு சாக்குப்பையைத் திணித்துவிட்டு வாசலில் நின்று கொண்டார் ஒருவர்.கால் இரண்டடி உயர்ந்திருந்தது.நின்றிருந்தவர் சற்று நேரத்திற்கு வாசல் படிகளில் இறங்கி அமர்ந்துகொண்டார்.அந்த இடைவெளியில் அந்தப்பெண் அருகிலிருந்தவரிடம் கிசுகிசுத்தார்.மீண்டும் படியில் அமர்ந்தவர் அந்த இடத்துக்கே வந்துவிட்டார்.என் காலடியில் சாக்குவைத்தவர் “வண்டி நிக்கும்போது எறங்கி மூத்திரம் அடிக்க வேண்டியதானயா” என்றார்.அதைக் காதில் கேட்காததுபோல் சாரத்தைத் தூக்கிக் கட்டி வந்து நின்றுகொண்டார்.

சற்று தூரம் சென்றதும் “இவிட பெண்ணுங்களு இருக்கினில்ல.ஒண்ணு மாறி நிக்கு”என்றார் அந்தப் பெண்மணி.அவ்வளவு நேரமும் அந்த சேட்டனிடம் பேசிக்கொண்டே காலால் அந்தப்பெண்ணை உரசிக்கொண்டே வந்திருக்கிறார் என்று அந்தப்பெண்ணின் குமுறலில் தெரிந்தது.கண்ணில் பயமும்,கோபமும்.அருகிலிருந்தவர் “சேட்டா ஒண்ணு டச் செய்யாது நிக்கு.அவருக்கு அது இஸ்டம் ஆவுனில்லந்து பறயினில்ல”என்றார்.

“பாத்தியா.மலயாளம் புத்தியக் காட்டுத.எல்லா பொம்பளயும் என் வீட்டு பொம்பளதான்.உங்கிட்ட இவ்வளவு அன்பா பேசிருக்கென்.நீ உன் புத்திய காட்டுதப் பாத்தியா”

“என்டடுத்து சம்சாரிச்சா எல்லாம் சரியோ”சண்டை வலுக்கவே கண்டக்டர் பதறியடித்து வந்தார்.அந்த முதிய தம்பதியர் செய்வதறியாது திகைத்து அமர்ந்திருந்தனர்.அவரை அப்புறப்படுத்தி முன்னால் டிரைவர் அருகிலுள்ள சிறிய சந்தில் அமர்த்தினார் கண்டக்டர்.அங்கிருந்தும் கத்திக்கொண்டிருந்தார் தென்காசியில் நாங்கள் இறங்கும்வரை.தென்காசியில் வண்டி காலியாகவும் பின்னால் சென்று படுத்துக்கொண்டார்.இறங்கியதும் அந்த நால்வரும் பேருந்து நிலையத்தில் திருநெல்வேலி பேருந்து வரிசையின் மூலையில் கிடந்த இருளை நோக்கி நடந்தனர்.நீண்ட நேரத்திற்கு அந்தக் காட்சி கோட்டோவியமாய் நெஞ்சில் பதிந்து அழுத்தியது.

அடுத்த நாள் அதேபோல் ஆலங்குளத்திலிருந்து திருநெல்வேலி சென்றுகொண்டிருந்தேன்.இதுவரை சென்ற பல்லாயிரக்கணக்கான முறையும் நின்றேதான் சென்றிருக்கிறேன்.அன்றும் இருக்கையில்லை.முன் வாசலில் நின்றிருந்தேன்.கூடவே ராணி அண்ணா கல்லூரிக்கு டிக்கெட் எடுத்த யுவதியர்.வலப்புற வகிடெடுத்திருந்தவர் சிகை ஒப்பனையில்லாமல் அழகாயிருந்தது.அப்போதுதான் நனைந்து துவண்ட நெகிழ்ச்சி.மனோன்மணியம் பல்கலைக்கழக நிறுத்தத்தில் ஏறினார் ஒரு பெண்மணி.சேலை தரையோடு கிடந்து இழுத்துக்கொண்டு வந்தது.கண்டக்டர் வந்து நிற்கவும் உள்ளே செல்ல எத்தனித்தவர் திடீரென “சார் சேலைய உடுங்க சார்.சார் சேலைய உடுங்க” என்று கத்தத் தொடங்கினார்.பதறியடித்து திரும்பினால் பின்னாலுள்ள இருக்கையிலிருந்த அனைவரும் எழும்பி விட்டனர்.பார்த்தால் தரையில் கிடந்த சேலையை தெரியாமல் மிதித்துவிட்டார் கண்டக்டர்.அந்தப்பெண்ணுக்கு சேலை அவிழ்வதுபோல் தோன்றவே பெருங்குரலெடுத்துவிட்டார்.”ஏம்மா தெரியாம மிதிச்சதுக்கு என்னமோ நாந்தான் சேலைய உறிஞ்சமாதி கத்துதிய”என்றதும் அவருக்கு கோபம் தலைக்கேறியது.உங்க வீட்டுப்பொண்ணா இருந்தா இப்பிடி பண்ணுவீங்களா என்று என்னவெல்லாமோ பேசிக்கொண்டேயிருந்தார்.கண்டக்டர் காது கேளாதவர் போல மெல்ல நகர்ந்து பின்னால் சென்று அமர்ந்துகொண்டார்.திட்டிய சுரம் குறையாமலே பழையபேட்டையில் இறங்கிவிட்டார் அந்தப்பெண்மணி.அப்போதும் சேலை தரையில் கிடந்து இழுத்துக்கொண்டு சென்றது.

பேருந்து நிலையத்தில் திரும்பும்போதே கூட்டம் முண்டியடித்துக்கொண்டு வந்தது.கைக்குட்டை,கூடைப்பை,காலண்டர்,பழப்பை என்று கைக்கு கிடைப்பதெல்லாம் ஜன்னல் வழி இருக்கையில் எறிந்தனர்.நான் எழும்புகையில் ஜன்னல் வழி ஒரு குழந்தையை நீட்டி “தம்பி இந்த பயல சீட்ல வைங்க” என்றார் ஒருவர்.செய்வதறியாது நிற்கையில் தம்பி உங்களத்தான் என்றதும் அந்தப்பையனை ஜன்னலில் இடிக்காமல் வாங்கி இருக்கையில் அமர்த்தினேன்.குழந்தையின் கண்ணில் வழியாமல் திரண்டிருந்தது கண்ணீர்.

பக்ஷணம்

Posted: January 19, 2015 in அனுபவம்

ஆங்கில எழுத்தின் “C” போல வளைந்து குழிந்து நின்றது குட்டிபுரம் புகைவண்டி நிலையம்.அடைகையில் காலை பதினோறு மணி.குறுகலான தெருவில் ஒடுங்கிய இடுக்கில் பக்ஷணக்கடை.கள்ளிக்கோட்டையிலிருந்து குட்டிபுரத்திற்கு பைக்கில் வந்ததொன்றும் அத்தனை சுலபமாயிருக்கவில்லை.நடுவில் உடுமலையிலிருந்து நுங்கு வெட்டி வந்து விற்பனை செய்யும் பால்ராஜிடம் இளங்கண் நுங்கு இரண்டு தின்றிருந்தது அடித்த வெயிலில் அரைமணி நேரத்தில் ஆவியாகியிருந்தது.வழக்கம்போல புரோட்டா,ஆப்பம்,புட்டு என்றில்லாமல் கஞ்சி கிடைத்தது.குருவை அரிசியில் தேங்காய் துருவலில் ஊறி உப்பேறிய கஞ்சி.குழைய வெந்த குருவை அரிசியின் மணம் தேங்காய் துருவலோடு அற்புதமாக இருந்தது.தொட்டுக்கொள்ள தேங்காய் எண்ணெயில் பூண்டு,மஞ்சள்,வரமிளகாய் அரைத்து பொறித்த மத்தி மீன்.பூண்டை மைபோல் அரைக்காமல் நத்தலும் குத்தலுமாக அரைத்து மொறுமொறுவென பொறித்திருந்தார்கள்.நான்கு சதைப்பற்றுள்ள தடித்த மீன்கள் எந்தத் தடங்கலுமின்றி விறுவிறுவென இரைப்பையை நிரப்பின.

இதேபோல் வேலை பார்க்கும் நிறுவனத்தில் காலை,மதிய உண்வு கொடுத்துவிடுவார்கள்.காலை உணவு பதினோறு மணிக்குத்தான் தயாராகும் என்பதால் மதிய உணவு மட்டும் அங்கு சாப்பிடுவது வழக்கம்.அன்றைய தினம் காலை உணவு அங்கே சென்று சாப்பிடலாம் என்று தீர்மானித்து ஒரேயொரு நேந்திரம் பழத்தின் துணையோடு காத்திருந்தேன்.அதற்கு முன்பாக அங்குள்ள காலை உணவைப் பற்றி சொல்லிவிடுகிறேன்.

மஞ்சள்,பச்சைமிளகாய்,பூண்டரைத்து குழைய வேகவைத்த மரவள்ளிக்கிழங்கு.தொட்டுக்கொள்ள பூண்டு,வெங்காயம்,கருவேப்பிலை,உப்பு,தேங்காய்,புளி மொத்தமாக அம்மியில் வைத்து அரைத்த சம்மந்தி.அது மட்டுமல்ல.துண்டாக்கி குருமிளகிட்டு,குடம்புளி கரைத்து, தக்காளி வதங்கலில் திளைத்த மத்தி மீன்சாறு.குடிப்பதற்கு தேங்காய் துருவியிட்ட பொன்னி அரிசிக் கஞ்சி.இந்த மெனுவில் மாற்றமென்றால் மரவள்ளிக் கிழங்கிற்குப் பதிலாக வேறு ஏதாவது செய்வார்கள்.

  • மரவள்ளிக் கிழங்கையே உடைத்த சிறுபயிறுடனோ/பலாக்காயினுடனோ வேக வைப்பார்கள்.
  • துண்டாக்கிய வாழைக்காயை,சிறு பயிறு,மரவள்ளிக் கிழங்கோடு வேகவைப்பார்கள்
  • அவித்த கொண்டைக்கடலையில் தேங்காய் அரைத்தும்,வறுத்தும் இட்டு குழைத்து கொடுப்பார்கள்.கீறிய காய்ந்த மிளகாய் மணம் அற்புதமாக இருக்கும்.
  • பச்சைப்பயிறு அவித்து தேங்காய் துருவலில் தாளித்து புரட்டி வைப்பார்கள்.

தொட்டுக்கொள்ள வழக்கம்போல மீன்சாறும்,தேங்காய்த் சம்மந்தியும்,கஞ்ஜியும் உண்டு.

நேரம் பத்து மணியாகிருந்தது.பசி வெறித்தனமாய் வெகுண்டெழுந்து குடலைச் சுருட்டிக்கொண்டது.கிளையண்டிடமிருந்து ஒரு அழைப்பு.அவசரமாக மின்சாரவாரிய அலுவலகத்திற்குச் செல்லவேண்டுமென்றும் பத்து நிமிடத்தில் வண்டி வரும் என்றும் கூறினார்.நான் எப்போதெல்லாம் அங்கு சென்று சாப்பிடவேண்டும் என்று நினைக்கிறேனோ அப்போதெல்லாம் இப்படி ஏதாவது ஒரு கூத்து நடக்கும்.

அரைமணி நேரம் கழித்து வண்டி வந்தது.கப்பையும்,கஞ்சியும்தான் சாப்பிடவேண்டும் என்று மனதிற்குள் ஆழப்பதிந்ததையும் மீறி ஏதாவது சாப்பிடலாமென்றால் பெரிய ஆப்பிளை வாய்க்குள் திணித்ததைப்போல் அமர்ந்திருந்தார் உடன் வந்தவர்.அவரிடம் அனுமதி வாங்கி ஹோட்டலில் சாப்பிடுவதற்கு பட்டினியே கிடக்கலாம் என்பதால் மதிய உணவை எண்ணியவாறு அமர்ந்துகொண்டேன்.பத்து நிமிடத்தில் சென்றுவிட்டோம்.பார்க்க வரச் சொல்லியிருந்தவர் வந்திருக்கவில்லை.அருகில் கிடந்த தேசாபிமானியில் படங்களைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்தேன்.அதற்கு பின்பு நடந்ததைக் கூறும் அளவுக்கு மனோ தைரியமில்லை.இறுதியாக இரண்டு மணிக்கு அங்கு கொடுத்த ஆறிப்போன ஒரு கட்டன் சாயா குடித்ததாக நினைவு.

பாதையற்ற மலைச்சரிவில் தோள் உரசி நிற்கும் நாணற்புல் விலக்கி நடக்க வாய்த்தது.பச்சை நாணற்புல் அல்ல.மார்கழி வெயிலில் பச்சையம் இழக்கத் தொடங்கும் முரட்டு நாணற்புல்.அதற்கென்று பிரத்யேக மணம் உண்டு.அதிலும் இங்கு வளர்ந்துள்ள புற்கள் குத்துச் செடியாய் அடர்ந்து வெட்டிவேரைப் போல் மணக்கின்றன.அதன் சுகந்தத்தில் திளைத்தவாறு நடக்கையில் பள்ளக்குடி விளை தாண்டி வெங்காடம்பட்டி செல்லும் ஒற்றையடிப் பாதையின் பின் மார்கழி வாசம் எட்டிப் பார்த்து மறைந்தது.

பின் மார்கழியில் புஞ்சைக் காடுகளுக்கென்று தனி வாசம் உண்டு.வெள்ளைப் பயிறு வெடித்து கிடக்கும் விளையில் பயித்தஞ்செடியின் அடியிலையில் அப்பியிருக்கும் வாசம்.அவைகளினூடே வளரும் காட்டுக் கொடிப்புல்லைப் பிடுங்கி வேலியில் எறிகையில் அது பதமாய் காய்ந்து,வேரில் அப்பியிருக்கும் ஈர மண்ணோடு காற்றில் பரப்பும் வாசம்.மஞ்சணத்திப் பூக்களின் வாசம்.ஓடைக்கருவை மலரின் வாசம்.நாயுருவிச் செடியோடு பின்னிப் பிணைந்து கிடக்கும் பெயரறியாக் கொடியின் வாசம்.வழியின் இரு மறுங்கிலும் அடைத்துக் கிடக்கும் கொளிஞ்சிச் செடியின் வாசம்.தும்பைச் செடியின் வாசம்.இவையெல்லாம் கலந்து வரும் காற்றில் மென் வெயிலின் தீண்டலோடு வடிவமற்ற ஒற்றையடிப்பாதையில் நடக்கையில், மூச்சுக் குழலின் சுவரெங்கும் அதன் வாசம் படிந்து பரப்பும் உள்ளக் கிளர்ச்சி ஒரு தனி அனுபவம்.

இதேபோல் நஞ்சை நிலத்து சகதியும்,நீரும்,பாலேறி பொதி தள்ளிய நெல் நாற்றும்,வரப்பில் பூக்கும் நீருள்ளிச் செடியும் ஒருவித வாசம்.களை பறிக்கையில் சகதியும் களைப்புல்லும் கலந்து ஒரு வாசம் வரும்.அதன் பிரத்யேகம் எந்த வாசனைத் திரவியத்திலும் கிட்டாது.

எல்லா மணங்களும் மல்லு கட்டிக்கொண்டு மூச்சுக் குழலுக்குள் சுழன்றாலும் வாசனை நீர் தெளிக்கப்பட்ட இந்த குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் ஒன்றுமே நினைவுக்கு வரவில்லை.