நண்பன் பெங்களூரிலிருந்து வந்திருந்தான்.மாலையில் பீச்சில் அமர்ந்து கதைக்கையில் எதிரே வந்தமர்ந்தார் ஒரு நவநாகரீக யுவதி.தி.ஜா பாணியில் சொல்வதென்றால் “முகம் நிறையக் கண்.கண் நிறைய விழி.விழி நிறைய மர்மங்கள்.உடல் நிறைய இளமை.இளமை நிறையக் கூச்சம்.கூச்சம் நிறைய நெளிவு.நெளிவு நிறைய இளமுறுவல்”.யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில் விறுவிறுவென எழும்பிச் சென்று பீச் ஹோட்டலுக்கு அருகில் நின்றிருந்த காரில் ஏறிக்கொண்டார்.நண்பனுக்கு பீச் ஹோட்டல் என்பது விசித்திரமாகத் தெரிய வினவினான்.பீச் ஹோட்டல் என்பது வெறும் இடம் மட்டுமல்ல.அது ஒரு வரலாறு.டச்சுக்காரர்கள் முதன் முதலில் வந்த சமயத்தில் என்று பேச்சைத் தொடங்கியதுமே அது எங்குபோய் முடியும் என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்ததால் “எனக்கு இப்ப பீச் ஹோட்டல்ல குடிக்கணும்” என்றான்.

பச்சைப் புல்வெளியில் அமர்ந்தோம்.ஆர்ப்பாட்டமில்லாத காற்று.பட்வைஸர் பியர்.குடித்து முடித்துக் கிளம்புகையில் ஒரு எட்டு மணி இருக்கும்.வாசலைக் கடந்து ஒரு யூ டர்ன் எடுக்கவேண்டும்.வளைவில் திரும்பும் முன்னே zero dark thirty படத்தில் பின்லேடனை சுற்றி வளைப்பதுபோல் பிடித்துவிட்டனர். இறங்கியதும் “குடிச்சிருக்கியா?”என்றார்.மது விடுதி வாயிலில் நின்றுகொண்டு வெளிவருவோரிடம் கேட்கக்கூடிய நியாயமான கேள்வியா என்பதை நீங்களே முடிவு செய்துகொள்ளுங்கள்.ஆமா லைட்டா ஒரு பீர் என்றேன்.உடனே வண்டிச் சாவியைப் பிடுங்கி என்னை இறக்கிவிட்டு ஒரு காவலாளி வண்டியில் ஏறி,என்னை பின்னால் ஏற்றிக்கொண்டு விருட்டென்று விரைந்து விட்டார்.கண நேரத்திற்குள் நிகழ்ந்த இந்த செயலால் புதிதாக வந்திருந்த நண்பன் தனிமரமாக நிற்க வேண்டியதாயிற்று. நண்பனை வழியனுப்ப வேண்டும் என்னை விட்டுவிடுங்கள்.பாவம் அவன் வேறு புதியவன்.ப்ளீஸ் விட்டு விடுங்கள் என்று கெஞ்சியிருக்கலாம்.ஆனால் இன்ஸ்பெக்டர் பையனே நண்பனாக இருக்கும்போது இவன் என்ன டுபாக்கூர் என்ற ஆணவத்தில் அமர்ந்திருந்தேன்.

போலிஸ் ஸ்டேசன்.தடுப்பு கம்பிக்கு மறுபுறம் பத்து பதினைந்து பேர் நிறைபோதியில் அமர்ந்திருந்தனர்.நிற்க முடியாமல் இருவர் படுத்துக் கிடந்து ஏதோ உளறிக்கொண்டிருந்தனர்.ஒருவர் எனக்கு வயிறு பசிக்கிறது சாப்பாடு வேண்டும் என்று வயிற்றில் அடித்துக்கொண்டிருந்தார்.”பட்டினி கெடந்து மரிச்சா நிங்களு உத்தரவாதம் பறையோ”என்று விழி குத்தி நின்றார்.எந்தாடா என்று முறிந்து கிடந்த பிரம்பிற்கு உயிரூட்டினார் ஒரு மெலிந்த காவலாளி.ஒரு அடியில் முற்றிலும் அடங்கியவராய் அருகில் வந்தார்.”சேட்டன் எந்து தெற்று செய்து”மெல்ல ஆரம்பித்தேன்.”அதே நிங்களு தன்னே பறயு.ஈ பீச்சில கடல விக்கின்ன எண்ட கூட்டாரனல்ல.தோ அவட இருக்கினு”கண் சிமிட்டிய திசையில் நோக்கினால் இடுங்கிப்போய் கிடந்தார் ஒரு சேட்டன். இவருடைய நண்பனாம்.தொடர்ந்தார்.”எண்ட கையில ஒரு ஆப் உண்டாயிருந்நு.அப்போ புள்ளிட கூட ஆ பீச்சில சைடுலருந்து ஒரு பெக் அடிச்சிட்டே உள்ளு.அதுனகத்து இவமாரு பொக்கிக் கொண்டுவந்நு”.சரிதான் பீச்சில உக்காந்து குடிச்சா மணத்துவாங்களங்கும்.சேட்டன் முரட்டு ரவுடியாட்டம் இருப்பார்போல- எண்ணிக்கொண்டேன்.

முதல் தடுப்புக்கு அப்பாலுள்ள சிறிய இடைவெளியில் ஒரு காவலர் அமர்ந்து எனது பூர்வ விலாசத்தைக் குறித்துக்கொண்டார்.பைக் சாவியை சீல் வைத்து ஒரு மரப்பெட்டிக்குள் அடைத்துவிட்டனர்.குடித்து விட்டு வண்டி ஓட்டினால் மனித வெடிகுண்டு என்று நீதிமன்றமே சொல்லியிருக்கிறது என்று யாரோ ஒரு போலிஸ்காரர் கூறும் குரல்கேட்டது.முழு விசாரிப்பு முடிந்ததும் சொந்தமல்லாத இருவரை ஒரு மணி நேரத்திற்குள் அழைத்துவிட்டால் ஜாமீனில் விட்டுவிடுவோம்.மறு நாள் வந்து நீதிமன்றத்தில் அபராதம் கட்டி வண்டி எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்றனர்.தலை கிறுகிறுக்க ஆரம்பித்தது.

நண்பர் ஒருவருக்கு சில மாதங்கள் முன்பு நிகழ்ந்த சம்பவம் நிழலாடியது.பரபரப்பான சாலையில் சென்றுகொண்டிருக்கையில் கைப்பேசிக்கு அடுத்தடுத்து அழைப்புகள் வர, அருகில் வண்டியை நிறுத்தி தலைக்கவசத்தைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு பேசிக்கொண்டிருந்திருக்கிறார்.அள்ளிச்சென்றுவிட்டனர்.யாரோ ஒரு நண்பர் உதவியுடன் ஜாமீன் எடுத்தாலும் அடுத்த நாள் முழுவதும் வண்டி ஓட்டுதல் குறித்த முழுமையான பயிற்சி வகுப்பில் பங்கெடுத்து அவர்கள் கொடுத்த நற்சான்றிதழ் நகல் கொடுத்த பின்புதான் வண்டியைக் கொடுத்தனர்.நீதிமன்றத்தில் சென்று பணம் கட்ட ஒரு மாதம் ஆகியது.

எனக்கு அடுத்த நாளே முக்கியமான மீட்டிங்.பயிற்சி வகுப்பிலிருந்து எப்படி தப்பிப்பது என்றெண்ணி இன்ஸ்பெக்டரின் மகனான எனது நண்பனுக்கு அழைத்தேன்.தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியில் இருந்தான்.மகிழ்ச்சி.அரைமணி நேரம் அவனுக்கு அழைத்தும் கிடைக்காததால் பதற்றம் வரவேண்டுமல்லவா.எதுவுமே அறியாமல் பீச்சில் தட்டழிந்து நிற்கும் நண்பனை நினைத்து சிரிப்பு வந்தது.இதற்கிடையில் வாட்ஸப்பில் எங்கள் புரட்சி குரூப்பில் ஏதோ வீடியோ அனுப்பாவிட்டால் தற்கொலை செய்துவிடுவேன் என்று நண்பனொருவன் விரக்தியிலிருந்தான்.சாட் செய்கையில் “விழிச்சோ விழிச்சோ”என்ற அதிகார தொனியில் ஒருவர் வந்தார்.”போன் நாட் ரீச்சபுளானு சார்.எனிக்கி வேற ஆரும் அறியல்ல”என்றேன்.”அப்போ அவட இருந்தொள்ளு.ராவில போவாம்”என்றார்.

இதற்கிடையில் நம்ம சேட்டன் மெல்ல பூனை போல் தவழ்ந்து வாசலருகில் இருந்த அவருடைய பையைப் பற்றிவிட்டார்.அதனுள் வைத்திருந்த மிஞ்சிய சரக்கை எடுத்து ராவாக கவிழ்த்துகையில் காவலாளி பார்த்துவிட்டார்.அதற்குப் பிறகு நடந்தவை அனைத்தும் சென்சார் செய்யப்படுகிறது.

மீண்டும் எண்களை ஒத்தினேன்.அதே குரல்.வேறு வழியில்லாமல் வீட்டு முதலாளியை இறுதியாக அழைத்தேன்.பத்து நிமிடத்திற்குள் பதறியடித்து ஓடிவந்தார்.அதுவரை அவர் என்னைப்பற்றி கட்டமைத்து வைத்திருந்த பிம்பங்கள் அத்தனையும் சிதறியதாக வருந்தினார்.பரிதாபமாக இருந்தது.சிறிது நேரத்திற்குள் அவருக்கு தெரிந்த ஒரு நபரை வைத்து வெளியில் எடுத்துவிட்டார்.மறுநாள் வேறொருவரையும் கூட்டிச்சென்று கையொப்பமிட்டால்தான் வண்டியைத் தருவோம் என்றனர்.அந்தப் பயிற்சி வகுப்பு என்று தலை சொறிந்தேன்.வேண்டாம் என்பதுபோல் கண்ணடித்து சைகை செய்தார் என் வீட்டு முதலாளி.

ஆட்டோ பிடித்து பீச்சிற்கு சென்று நண்பனை அழைத்தேன்.ஏற்கனவே NH10 படத்திற்கு டிக்கெட் புக் செய்திருந்ததால் அந்த கோபத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.சுற்றி புகை மண்டலம்.ஒன்பதரைக்கு காட்சி.மணி ஒன்பது இருபது ஆகியிருந்தது.ஆட்டோ பிடித்து தியேட்டர் வாசலில் இறங்கியதும் தொண்டையை கவ்வுவதாகவும் சர்பத் குடிக்கவேண்டும் இல்லையென்றால் இவ்விடமே மறித்துவிடுவேன் என்றும் பிதற்றினான்.சரியென்று அருகிலிருந்த கடைக்கார சேட்டனிடம் சர்பத் சொல்லிவிட்டு சிகரெட்டை பற்றவைத்தோம்.சேட்டன் ஒரு எலுமிச்சையை இரண்டாக வெட்ட நினைக்கிறார்.அதுவோ நழுவிக்கொண்டே இருக்கிறது.மீண்டும் மீண்டும் முயற்சிக்கிறார்.ம்கூம்.இறுதியாக குத்தித் துளையிட்டு எப்படியோ கிளாசில் வடித்துவிட்டார்.அடுத்து நன்னாரி சேர்க்க வேண்டுமல்லவா? பாட்டிலைத் திறக்கும் முன்பு எங்களை ஒருமுறை ஏறிட்டு :எதுக்குல இங்க நிக்கிய”என்பதுபோல் நோக்கினார்.இன்னும் இரண்டு நிமிடத்தில் படம் போட்டுவிடுவான் என்பதால் நண்பனுக்கு கை நடுக்கம்.முதல் காட்சியிலேயே அற்புதமான முத்தக்காட்சி இருக்கிறது என்று அவனுக்கு முன்பே கூறியது அவனை மீண்டும் கொலைவெறியாக்கியது.

நன்னாரி பாட்டிலைத் திறந்துவிட்டார்.ஆனால் அவரால் அதை மூட முடியவில்லை.திணறிக்கொண்டிருந்தார்.அது வழுக்கிச் சென்று குப்பையாய்க் கிடந்த தரையில் எங்கோ விழுந்தது.குனிந்தவர் நிமிரவேயில்லை.யோவ் சர்பத்த கலக்கி குடுத்துட்டு தேடுய்யா என்று சொல்வதற்கு பதிலாக நண்பன் “எல பைத்தியக்காரனாட்டம் இருக்கான்.ஆளயும் மூஞ்சியயும் பாரு.வா போவோம்”என்றான்.எழும்பி நின்றவர் பார்வை எங்களை சுட்டெரித்தது.தமிழ் தெரியுமோ?என்று குழம்பி நிற்கையில்”சர்பத்து வேணொ”என்று கூறிவிட்டு சிரித்தார்.பைத்தியக்காரன் என்பது உறுதியான மகிழ்ச்சி இருவருக்கும்.கலக்கி வைத்த சர்பத்தை ஒரு நொடியை மூன்றால் வகுத்தால் ஆகும் கண நேரத்தில் குடித்துவிட்டு நூறு ரூபாய் தாளை நீட்டினேன்.”ரெண்டு சர்பத்தல்ல” இந்த வாசகத்தை மூன்று முறை கேட்டுவிட்டார்.சில்லறை எடுத்த பாடில்லை.ஒரு வழியாக ஒன்பது நாற்பதுக்கு எங்கள் கணக்கு முடித்து வைக்கப்பட்டது.

அனுஸ்கா பாத்ரூமில் அமர்ந்து புகைக்கையில் நுழைந்தோம்.முத்தக்காட்சி முடிந்ததில் வெறி கூடியிருந்தது.படம் முடிந்து வெளிவந்ததும் ஒரு ஆட்டோ கூட இல்லை.பேருந்து நிலையத்திற்கு மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்தோம்.அதிகாலை ஆறு மணிக்கே வரச் சொல்லியிருந்தார்கள்.வீட்டை அடைகையில் ஒரு மணி.

(தொடரும்)

Advertisements

மஞ்சள் வெயில்

முற்றத்து வேப்பமர இலைகளை மினுக்கி

மென்சூடு பரப்பியிருந்த

இதே போன்றொரு ஈஸ்டர் தினத்தில்தான்

அமலம் அக்கா ஊர் திரும்பியிருந்தாள்.

அதற்கு முந்தைய வருடத்தில்

தேவன் உயிர் நீத்த துக்க தினத்தில்

தொலைந்தவளுக்காக

தேவனுக்கு சிந்திய கண்ணீரோடு அவளுக்காகவும்

உப்புநீர் சிந்தி பாவங்களைக் கழுவினோம்.

முட்டை ஓடுடைத்து குஞ்சு உயிர்ப்பதுபோல

தேவனாகிய ஏசு கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்த அத்தினத்தில்

அமலம் அக்காவும் புதுப்பிறவி எடுத்திருந்தாள்.

அப்பிறவியில்

எங்கள் யாரையும் இனம் கண்டுகொள்ள முடியாத அளவிற்கு

எவனோ ஒருவனின் பாவங்கள் அவளுக்குள் விதைக்கப்பட்டிருந்தன.

தேவாலயத்தின் அடந்த பெருமணி ஓசையும்

அவள் இப்போது கிடக்கும் நுண்ணிய வேப்பம்பூ நிறைந்த முற்றமும்

அவளை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கட்டும்.

மனதை மயக்கும் குமரித்தமிழையும்,தென்னை,வாழை அடர்ந்த பச்சை வாசம் வீசும் அந்த நிலப்பரப்பையும் கதைகளில் படிக்கும்போது மனதிற்கு அவ்வளவு சுகமாயிருக்கிறது.எந்த எதிர்பார்ப்புமில்லாமல் வாசிக்கத் தொடங்கிய இந்த நாவலை முடிக்கும் வரை கீழே வைக்க முடியவில்லை.அந்த அளவிற்கு அதன் செழுமையான நடையும் கதாபாத்திரங்களும் ஆட்கொள்கின்றன.

தோப்புவிளை என்ற ஒரு சிறிய நிலப்பரப்பில் உள்ளுக்குள் காம இச்சைகளோடும் வெளியில் அதை மறைத்து புனிதனாகத் திரியும் நிலக்கிழார் குருஸ்வாமி.அவரை நம்பிப் பிழைக்கும் நான்கைந்து குடும்பங்கள். இவ்வளவுதான் கதைக்களம்.உயரப்பறக்கும் கிருஷ்ணப் பருந்தாக சித்தரிக்கப்படும் குருஸ்வாமியின் மனப்போராட்டங்கள்தான் கதையின் உயிர் நாடி.வெறும் மனப்போராட்டங்களை மட்டும் சித்தரிக்காமல் அந்த நிலப்பரப்பின் தன்மையையும்,பிரதான கதாபாத்திரங்களாக வரும் பார்வதி,ராணி,வேலப்பன்,பெயிண்டர் ரவி போன்றவர்களின் உருவச் சித்திரங்களையும் அற்புதமான நீர் ஓவியமாக வரைந்து செல்கிறது எழுத்து நடை.

தோப்புவிளையில் ஒரு தறவாட்டு தேவி கோவில் உள்ளது.அதன் வெளிப்புறச் சுவற்றில் காமகினியின் ஓவியம் வரையப்பட்டுள்ளது.அவரது படுக்கையறையிலும் அதைப்போல் ஒரு ஓவியம்.குருஸ்வாமியின் மன இச்சைகள் பொழுதும் அவைகளைத் தரிசிப்பதில்தான் அடங்கி அடங்கி எழுகின்றன.அந்த ஓவியத்தை விவரிக்கும் இடம் அற்புதம்.//திரண்ட முலையும்,திறந்த பெண்மையுமாக ஜன்ன உறுப்பினுள் அண்ட சராசரத்தையும் அடக்கி,அத்தனை காமவெறியையும் பஸ்மீகாரம் செய்துவிட்டு காம சொரூபியான காமாக்னியை வென்ற அகிலாண்ட பரமேஸ்வரி//இப்படியே நீள்கிறது அந்த நடை.

எப்போதுமே கதைகளில் அந்தப் பகுதியின் உணவுப் பழக்கங்கள் செறிவாக எழுதப்படும்போது மனதிற்கு மிக நெருக்கமாகிவிடுகிறது.ஆவியில் அவித்த நேந்திரம்பழம்,பருப்பில் குழைய வேக வைத்த கொழும்புக்கீரை

எனும்போது அதன் சுவை நாவில் திரண்டுவிடுகிறது.இவையெல்லாம் கதையெங்கும் விரவிக்கிடக்கிறது.

சிறு வயதில் அம்மு அம்மை தந்தையுடன் உறவில் ஈடுபடுவதைக் கண்டதால் பெண்கள் என்றாலே அசிங்கம் என்று வளரும் குருஸ்வாமிக்கு அதன் இச்சைகள் புரியத் தொடங்குகையில் திருமணமாகிறது.இருந்தாலும் வெற்றுடலோடு அம்மு அம்மையைக் கண்ட காட்சிகள் அவருக்குள் ஒரு அருவருப்பை ஏற்படுத்தி மனதில் புதைந்து கிடந்து அவ்வப்போது திரண்டெழுகின்றன.மேலும் போக சிந்தனையுடன் அலைந்த தந்தையைப்போல் தானும் ஆகிவிடக்கூடாது என்ற பிடிவாதமும் அவரைப் பெண்களிலிருந்து அன்னியப்படவைக்கிறது.

சுப்புலக்ஸ்மி என்ற பெண்ணை மணந்து, பிரசவிக்கையில் அவள் இறந்துவிட அன்றுமுதல் தனி மரமாகிறார்.சுப்பு லக்ஸ்மியுடனான முதலிரவை விவரித்திருக்கும் இடம் கவிதை.//அன்றிரவு பாட்டுப் பாடவில்லை.ஆனால்,எல்லா ராக லயங்களையும் அழுத்திப் பார்த்த நிறைவிருந்தது.சுப்புலக்ஸ்மி நல்ல வீணை.நல்ல துல்ய நரம்பின் ரீங்காரக்காரி.சுவர ராக சிருங்காரவல்லி.நல்ல த்வனியின் கமகக்காரி.ஆனால்,கீழ் ஸ்தாயி வரவர ஆலாபனை போல அமைதியானவள்.இழைவானவள்.குழைவானவள்//எவ்வளவு நேர்த்தியான விவரணை.அதிலும் வெளிச்செண்ணை விளக்கொளியில் ஊதுவத்தியின் மணம் என்று விவரிக்கும் இடம் மூச்சுக்குழலெங்கும் அதன் சுகந்த வாசனையோடு கிளர்த்துகிறது.

மகனைப்போல் இருக்கும் வேலப்பன் ஒரு கட்டத்தில் பருந்தின் கூரிய கண்களின் கருமைக்கடியில் கிடக்கும் காம இச்சைகளைக் கண்டடைகிறான்.அன்றுமுதல் அவரிடமிருந்து விலகி அவருக்கெதிரான நிலையெடுக்கிறான்.அவருக்கோ பால்வாசனையோடு பச்சைக் குழந்தை சகிதம் வீட்டிற்கு வரும் வேலப்பனின் மனைவி ராணியைக் காண்கையில் மனதிற்குள் ஓவியங்களாய் புதைந்து கிடக்கும் அத்தனை இச்சைகளும் கிளர்ந்தெழுகின்றன.

பருந்து அதன் கூரிய கண்களால் அந்த இச்சைகளைக் கடக்கும் சமயத்தில் கதையை முடிக்கிறார்.அவரது தாடிக்குள் குறுகுறுத்த நமட்டுச் சிரிப்பு தாடி எடுக்கப்படுகையில் நிர்வாணமாகச் சிரிக்கிறது.

நாவலை வாசித்து முடிக்கையில் இவரது அத்தனை படைப்புகளையும் வாசிக்க வேண்டும் என்ற பேராவல் என்னைப்போல் எல்லோருக்கும் எழும் என்பது திண்ணம்.

கிருஷ்ணப் பருந்து-ஆ.மாதவன்

நற்றிணை பதிப்பகம்-ரூ.120

“டா நிக்கடா”

பைக்கின் முன்னால் கை இரண்டையும் விரித்தவாறு முட்டுப்போட்டார்.பந்துகிண்ணமூட்டிற்கு கீழ் ஒரு கோணத்திலும்,மேல் ஒரு கோணத்திலும் வளைந்திருந்த கால்கள் நிற்க திராணியில்லாமல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.வெளிறிய காவி முண்டு.அழுக்கு வண்ண முழுக்கை சட்டையை அக்குள் வரை மடித்துவிட்டிருந்தார்.முகத்தில் குறுக்கும் நெடுக்கும் போதையேறிய நரம்புகள்.

“எந்தா சேட்டா”என்றேன் வண்டியை அணைக்காமல்.

விடுக்கென்று வண்டியை அணைத்து சாவியை உருவிக்கொண்டார்.நண்பருடைய வண்டி என்பதால் பதறியடித்து இறங்கினேன்.எங்கள் பகுதியிலிருந்து பிரதான சாலையை அடையும் இடம் அது.பலசரக்குக்கடையினுள் சேட்டா ஏதோ படித்துக்கொண்டிருந்தார்.அதனையடுத்துள்ள காங்கிரஸ் அலுவலகத்தில் ஏதோ காரசாரமான விவாதம்.யாருமே எங்களைக் கவனிக்கவில்லை.

“நீ ஆரா”

“சைபர் பார்க்ல பணி எடுக்குன்ன இன்ஜினியராணு.பாபேட்டன் வீட்டிலா தாமஸம்”

“அடடட..நம்மட பாபேட்டன் வீட்டிலா தாமஸிக்குன்னு.நன்னாயி”என்று நீண்ட நாள் பழகியவர்போல் கழுத்தை இறுக்கி அணைத்துக்கொண்டார்.சாராயமா?கள்ளா? குழப்பத்தில் நானும் அணைத்துக்கொண்டேன்.”ஞான் சுந்தரன்” என்று தொடங்கி சிறிது நேரத்திற்குள் அவரைப்பற்றிய முழுமையும் கூறினார்.கடையிலிருந்து சேட்டன் வெளிவந்தார்.

“ராகுல்காந்தி இவிட வந்த சமயத்து ஞானானு புள்ளிக்கு சோடா வேடிச்சு கொடுத்தது”என்று உணர்ச்சிப் பிளம்பாய் வெடித்துக்கொண்டிருக்கையில் கடைக்கார சேட்டன் வந்து “புள்ளி பாவம் ஆனு.ஒன்னு விட்டு வைக்கு.பணிக்குச் செல்லட்ட”என்று சாவியைப் பிடுங்கி கையில் தந்தார்.நானும் பாவம்போல் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு வண்டியை எடுக்கையில் “அப்ப காணாம்”என்று கை உயர்த்தினார்.சிரித்து வைத்தேன்.

இந்த சமபவம் நடந்து இரண்டு வருடங்களுக்கும் மேல் ஆகிறது.அதன்பின் எப்போது அந்தப் பகுதியைக் கடந்தாலும் கை காணித்து முகமன் கூறாமல் இருக்கமாட்டார்.நானும்.அந்த இடத்தைத் தவிர வேறு எங்கும் அவரைக் கண்டதில்லை.

பின்பொரு நாள் காலையில் வெளிறிய வெள்ளை நிறப் புடவை சுற்றி அந்தக் கடை முன்னால் ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தார்.நெற்றிச் சந்தனம் பாதி கூட காய்ந்திருக்கவில்லை.ஈரத்தலையை குத்தாக முடிந்து விட்டிருந்தார்.பின்பக்கம் முழுவதும் ஈரம் கசிந்துகொண்டிருந்தது.தூரத்திலிருந்தே அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தவாறு வந்துகொண்டிருந்தேன்.கண் இமைக்கும் நேரத்தில் படாரென்று அந்தப்பெண்ணின் முதுகில் அறைந்தார்.அதற்குள் கடை முன்னாலிருந்தவர்கள் ஓடி வந்து பிடித்துக்கொண்டனர்.”எந்தாடி நினக்கு ஆறேழு புருசம்மாரு வேணொ”என்று ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்.மை தீட்டிய விழிகளில் கண்ணீர் நிரம்பியவாறு விறுவிறுவென்று அந்தப்பெண் அருகிலிருந்த பேருந்து நிறுத்தத்திற்குச் சென்று விட்டார்.காணச் சகியாமல் நானும் கிளம்பிவிட்டேன்.

அதன்பின்னும் தொடர்ச்சியாக பார்க்கையிலெல்லாம் கை உயர்த்துவார்.நானும் சிரிப்பதுபோல் பாசாங்கு செய்வேன்.நல்ல வெயில் கொளுத்திய ஒரு மாலையில் அந்தப்பெண்ணை மீண்டும் கடற்கரையில் கண்டேன்.அருகில் வாட்ட சாட்டமான மீசை அடந்த இளைஞர்.கையில் பனிக்கட்டிலில் சர்க்கரைப்பாகு பொறிகடலை கலந்த கலவையை சுவைத்துக்கொண்டிருந்தனர்.சேலை நெகிழ்ந்து கிடந்தது.என்னுடன் வந்தவர் நான் தயங்கி நிற்பதைக்கண்டு ஏதோ சொல்ல எத்தனிக்கும் முன்  நகர்ந்தேன்.

அதன்பின் சாலையில் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் சோகமே உருவாய் நடந்துகொண்டிருப்பார்.சேட்டனும் அதே இடத்தில் வழக்கம்போல் ஆஜராகிவிடுவார்.காட்சிகள் தொடர்ந்தது.

எங்கள் பகுதி அசோஸியேசன் சார்பாக டிசம்பர் மாதம் ஆண்டுவிழா நடத்துவார்கள்.எங்கள் பகுதிப் பெண்கள் சிலர் இணைந்து “திருவாதிரைக் கழி” நடனம் ஆடுவர்.அன்று அதில் நடு நாயகமாக நின்றவர் அந்தப்பெண்தான்.அற்புதமான நடனம்.நெழிவு சுழிவோடு பிரமாதப்படுத்திவிட்டனர்.எல்லா பாடலுக்கும் கையை உயர்த்திக்கொண்டு ஒரே லயத்தோடு பின்னால் குதித்துக்கொண்டிருந்த இளைஞர்களுக்கு மத்தியில் சேட்டனும் தன்னிலை அறியாமல் காலை உய்ர்த்துவதுபோல் ஏதோ செய்துகொண்டிருந்தார்.இப்படியாக அந்த நிகழ்ச்சி முடியும் வரை ஆடிக்கொண்டிருந்தார்.முடிந்த பிறகு அந்தப்பெண் அவரிடம் ஏதோ பேசுவதுபோல் தெரிந்தது.அவர் தலையை ஒரு இடத்தில் நிறுத்த முடியாமல் திணறிக்கொண்டிருக்க அந்தப்பெண் கிளம்பி விறுவிறுவென சென்றுவிட்டார்.

அதன் பின்னர் அவரைக் காண்பதே அரிதாகிப்போனது.என்றாவது காண்கையில் வலிய சிரித்தாலும் சுரத்தில்லாமல் நின்றுகொண்டிருப்பார்.மெல்ல மெல்ல அவர் வரத்தே நின்று போனது.அந்தப் பெண்ணும் கண்ணில் சிக்கவில்லை.நானும் யாரிமாவது கேட்க வேண்டும் என்று எண்ணுவேன்.என்னவென்று கேட்பது என்ற தயக்கத்திலேயே கேட்கவில்லை.அப்படியே நினைவிலிருந்து மறைந்துவிட்டார்.

இரண்டு தினங்களாக சம்மந்தமே இல்லாமல் அவரைப் பற்றிய நினைவுகள் வந்து ஆட்கொண்டது.கண்டிப்பாக யாரிடமாவது கேட்டுவிடவேண்டும் என்று எண்ணி கடைக்கார சேட்டனிடம் அரைக்கிலோ பூவன்பழம் வாங்கியவாறு கேட்டேன்.

“ஆரு சுந்தரேட்டனோ.புள்ளி மரிச்சு ஆறெழு மாசம் ஆயி.குடிச்சு குடிச்சு லிவர் அழுகிப்போயி” அதற்குமேல் எதுவும் பேசத்தோணவில்லை.நான் விடுமுறையில் சென்ற ஏதோ தினத்தில்தான் நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.பழப் பையோடு வண்டியில் ஏறும்போது “ஆ பெண்ணோ?”என்றேன்.

“வோளோ.வோளு பாலாழியில ஒரு சக்கனோடா”

“வேற ஆரும் இல்ல ஆ சேட்டனுக்கு”

“தோ அவிட காணுனில்ல அதானு வீடு.இப்ப கேஸிலா.சுந்தரேட்டன்ட அனியனுக்கும் ஆ கூதரப் பெண்ணுக்கும்”

அவர் சுட்டிய இடத்தில் சிறிய ஓட்டு வீடு மரங்களுக்கிடையில் மங்கலாகத் தெரிந்தது. இத்தனை நாட்களாக அந்த இடுக்கில் இருக்கும் அந்த வீட்டை நான் பார்த்ததேயில்லை.முற்றமெங்கும் செடி மண்டிக்கிடந்தது. திண்ணையில் ஒரு அழுக்கு முண்டு குத்துச் செடியாய் கிடந்தது.

UrbanAsian

After much speculation, the highly controversial documentary, India’s Daughter, makes its way to the World Wide Web. Banned in India, the documentary focuses on the rape case of Jyoti Singh who was brutally beaten and raped in Delhi in 2012.

The documentary highlights the aftermath of the event as well as a one on one interview with assailant Mukesh Singh. While BBC was in high hopes of releasing the video on television for Women’s Day (March 8th), heavy protests against Mukesh Singh’s lack of remorse and despicable comments lead the the ban of the documentary in India.

Directed by Leslee Udwin, the film has now been made available on YouTube.

View original post

பழைய துறைமுகச் சாலையிலிருந்து நகரத்திற்கு பிரிந்து செல்லும் கிளைச்சாலையிலுள்ளது அந்தச் சிறிய கிராமம்.சுற்றிலும் சிதிலமடைந்து கிடக்கும் கட்டிடங்கள் கொண்ட பகுதி.கட்டிடங்கள் என்றால் மிகை கற்பனை வேண்டாம் இரண்டடுக்கு,மூன்றடுக்கு மச்சிகளுடைய ஓட்டு வீடுகள்.உடைந்த ஓட்டுவழி தலை நீட்டி நிற்கும் மரங்கள் அதன் ஆயுளைச் சொல்லிவிடும்.சமீபத்திய ஞாயிற்றுக் கிழமைகள் இதைச் சுற்றித்தான் கழிந்துகொண்டிருக்கின்றன.அந்தக் கிராமத்தின் முகப்பில் இரண்டு சிதிலமடைந்த வீடுகளுக்கிடையில் ஒரு பழைய வீடு உள்ளது.வீட்டிற்கு வெளியில் உள்ள திண்டில் அமர்ந்திருந்த அந்த முதியப்பெண்ணை முதன்முதலாய் பார்த்தபொழுதே எங்கோ பார்த்ததாக ஞாபகம்.வீட்டிற்கு வந்து மண்டையைக் குழப்பிக்கொண்டிருந்தேன்.பிடி கிடைக்கவில்லை.அடுத்தமுறை சென்றபோதும் அதே இடத்தில் கிணற்றில் தண்ணீர் இறைக்கும் ஒரு சிறிய குழந்தையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.அப்போதும் யாரென்று நினைவிலில்லை.இந்தப்பெண்ணை எங்கோ பார்த்திருக்கிறோமே என்று மீண்டும் மீண்டும் குழம்பிக்கொண்டிருந்தேன்.ஒருவழியாக சில நாட்களுக்குப்பின் நினைவுக்கு வந்தார்.

சாய்வு நாற்காலி நாவலில் வரும் ஆசியாதான் அந்தப்பெண்.ஆம் ஆசியாவை அந்தப்பெண்ணைப்போல்தான் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தேன்.கசங்கிய அழுக்கான முண்டு கட்டி,குளிக்காமல்,பல் தேய்க்காமல்,சிக்குத் தலையுடன்,கட்டிலிலே சோம்பிக் கிடந்து, நிமிடத்திற்கொருமுறை சோம்பல் முறித்து வாய் பிளக்கும் அந்தக் கதாபாத்திரம் சா.நா யில் மிகச்சிறந்த வடிவமைப்பு.அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் கச்சிதமாக வடிவமைக்கப்ப்பட்ட நாவல் சா.நா எனபதென் துணிபு.அதைவிட அந்த சவ்தா மன்ஸிலின் சித்தரிப்பு இன்னும் மனதில் எலிச் சத்தத்தோடு மண்ணடைந்து கிடக்கிறது.அந்த பெண் வசித்த வீடும் கிட்டத்தட்ட சவ்தா மன்ஸில் போன்றே அப்போது தோன்றியது.

நாவலில் முஸ்தபாக்கண்ணு சாய்வு நாற்காலியில் கிடந்தவாறு காலை ஆட்டிக்கொண்டே மனைவி மரியத்தை “குட்டியேய்”என்று விளிப்பதெல்லாம் கவிதை.பழைய சித்தாந்தங்களில் ஊறிக்கிடந்து முஸ்தபாக் கண்ணு செய்யும் அட்டகாசங்கள்,சதா போக சிந்தனையுடன் அந்தக்குட்டிபெண் ரைஹானத்துடன் உறவுகொள்ளத் துடிக்கும் மனோபாவம் எல்லாம் அப்படியே மனதில் கோட்டோவியமாய் உறைந்து கிடக்கின்றன.முஸ்தபாக்கண்ணுவால் வீட்டிலிருந்து பிடுங்கி விற்கப்படும் ஒவ்வொரு பெருளுக்குப் பின்னாலும் இருக்கும் கதை நாவலின் முதுகெலும்பு.விற்கப்படும் பொருட்களை வாங்கும் ஆட்கள் யார் என்பதில் காலத்தை சமன் செய்கிறார் மீரான் பாய். எலிப்புழுக்கையின் நாற்றம்,முஸ்தபாக்கண்ணின் சிகரெட்,மூத்திர நாற்றம் என்று இன்னும் சவ்தா மன்ஸிலின் கவிச்சி வாடை மனதிற்குள் சுழன்றுகொண்டேயிருக்கிறது .

அந்த வீடும் ,அந்தப்பெண்ணும் எனக்கு சாய்வு நாற்காலியை கண்முன்னே நிறுத்திவிட்டனர்.கடந்த ஞாயிறு அந்த வழியாகக் கடக்கும்போது வீட்டுமுன் வெள்ளை முண்டு கட்டிய மனிதர்கள் கூட்டம். வாழ்ந்துகெட்ட குடும்பங்களைக் காண்கையில் மனைதை அழுந்தப் பற்றும் ஒரு பாரம்.

முயல்கறி சாப்பிட்டு கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்கள் இருக்கும்.இங்கு வந்தபிறகு இரண்டு வருடங்கள் கழித்துதான் முயல்கறி கிடைக்கும் அந்த ஒரு ஹோட்டலும் அறிமுகமாகியது.ஒரு தட்டு குறுமிளகிட்டு வறுத்தது இருநூற்றி ஐம்பது ஓவா என்பதால் மாதத்திற்கு ஒருமுறையோ இருமுறையோ விஜயம்.இந்த ஆறுமாத இடைவெளி எப்படியோ விழுந்துவிட்டது.இரண்டு நாட்களாக முயலின் குறுத்தெலும்பு ருசி நாவில் திரண்டெழுந்துகொண்டிருந்தது.ஊரில் இருக்கையில் முயல் கறி வேண்டுமென்றால் வேட்டை நாயை அழைத்துக்கொண்டு ஊரை அடுத்துள்ள காட்டிற்குள் நண்பர்களோடு ஒரு சுற்று சுற்றி வந்தால் மூன்று நான்கு முயல்கள் கிடைத்துவிடும்.அதைக் காட்டிலேயே சமைத்து உண்பது தனிச்சுவை.வெறும் உப்பும் ,வத்தலும் தடவி நீர் நீங்க தீச் சுவாலையில் காட்டி அற்புதமாக பொறித்தெடுப்பான் முனியாண்டி.

இன்று மதியம் எல்.ஐ.சி அலுவலகத்திற்கு செல்லவேண்டியிருந்தது.அதனருகில்தான் முயல்கறி கிடைக்கும் மே பிளவர் ஹோட்டலும் உள்ளது.எட்டாவது தளத்தில் உள்ள அலுவலகத்திற்குள் நுழைகையில் வாசல்வரை வரிசை நீண்டிருந்தது.வரிசையில் நின்றவாறே மைதானம் போல் விரிந்து கிடந்த அலுவலகப் பரப்பை நோக்கினால் மருந்துக்குக் கூட ஒரு ஆண் இல்லை.அவ்வளவு பேரும் நாற்பது வயதுக்கு மேலுள்ள பெண்கள்.ஒரே ஒரு முதியவர் சட்டையின் இரண்டாவது,மூன்றாவது பொத்தான்கள் இழந்து பாதுகாவலர் உடையோடு வாசலில் அமர்ந்திருந்தார்.குழிந்த வயிறு முதுகோடு ஒட்டிக்கிடந்தது.எட்டி நோக்குகையில் பணம் வசூலிப்பவரும் ஒரு ஆண்மகன் என்று தெரிந்தது.தூரத்தில் இரண்டு பெண்கள் ஒரு அம்மாவை ஏதோ கோப்பு காணவில்லை நீதான் தொலைத்துவிட்டாய் என்று வட்டமிட்டு வழக்குரைத்துக்கொண்டிருந்தனர்.திருச்சூர் வழக்குமொழி.மூன்று நான்கு சொற்களை ஒன்றுதிரட்டி ஒரே சொல்லாக்கினால் திருச்சூர் பாஸை பேசிவிடலாம்.

உதாரணத்திற்கு ஞான் அவட நோக்கில்ல என்பதை ஞான்வடய்க்கில என அடுக்குச் சொற்களாக்கி பேச வேண்டும்.சொற்சுவை நிறைந்த செழுமையான உரையாடல்!!மக்கள் தொடர்பு வரிசையில் அமர்ந்திருந்த மூன்று பெண்களும் சிரித்தே மாமாங்கம் ஆகியிருக்கும் போலிருந்தது.அத்தனை பேரின் முகத்திலும் கடுகடு சிடுசிடு.வரிசையில் நிற்பவர்கள் அதற்கும் மேல்.மூன்று ஆளுக்கு முன்னால் நின்றிருந்தவர் ஏதோ அழைப்பு வர இப்போது வருகிறேன் என்று வெளியே சென்று பேசிவிட்டு வந்தார்.அதற்கு அவரிடம் சிண்டு முடிந்துகொண்டிருந்தார் பின்னாலிருந்தவர்.உயர் ரத்த அழுத்தம் அனைவருக்கும்.பணம் கட்டி முடிக்கையில் ரசீது வாங்குவதற்குள் என் பின்னாலிருந்தவருக்கு அத்தனை அவசரம்.இடித்து வலப்பக்கம் தள்ளிவிட்டார்.விழப்போன இடத்தருகே ஏதோ இறைச்சி வாசம் வந்தது.தடுப்புக்கு மறு பக்கத்தில் யாரோ புசித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.சிரிப்பொலி வேறு.நல்ல பசி என்பதால் இப்போதைக்கு மேபிளவர் என்று தீர்மானித்து,தள்ளியவரிடம் வாதிக்காமல் வாசலில் சோகமே உருவாய் நின்ற முதியவரிடம் முகமன் கூறி வெளிவந்தேன். அப்போதும் திருச்சூர் மலையாளம் ஒலித்துக்கொண்டேயிருந்தது.அற்புதம்.

அந்த அலுவலகத்திலிருந்து மிக அருகில் வலப்புறம் வீற்றிருந்த ஹோட்டலுக்கு செல்லவேண்டும் என்றால் இடப்புற ஒருவழிச்சாலை வழியாக இரண்டு கிலோமீட்டர்கள் கிறங்கி வரவேண்டும்.பாத்தும்மாவுடைய ஆடு முன்கால் இரண்டையும் தூக்கியவாறு நின்ற சிலையை சுற்றித் திரும்புகையில் சேட்டன்களும்,சேச்சிகளும் குறுக்கும் நெடுக்கும் பாய்ந்தனர்.அவசரம் அவசரம்.எல்லோருக்கும் அவசரம்.இடப்புறம் திரும்பினால் கிஸ் ஆஃப் லவ் குழுவினர் பசு மாட்டு படத்தோடு திரண்டிருந்தனர்.வண்டியை நிறுத்த எத்தனிக்கையில் நிற்கவிடாமல் விரட்டியடித்தார் போக்குவரத்து ஒழுங்காளர்.

ஹோட்டலுக்கு வந்தாயிற்று.முயல்கறியும்,முட்டையிட்டு வறுத்த சோறும் ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு நால்வர் அமரும் சுற்று இருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தேன்.இருவர் வந்து எதிரெதிரே அமர்ந்தனர்.தங்கச்சட்டம் பூட்டிய துளசிமாலைக் கழுத்தில் மின்னியது.நெற்றித் திலகம் கனக்கச்சிதம்.அவர்கள் ஆர்டர் செய்ததும் உடனடியாக சோற்றுக் குவியல் வந்தது சாம்பார்,ரசம்,கூட்டு பரிவட்டங்களோடு.உள்ளங்கை போட்டு நொறுங்கப் பிசைந்து பின்னங்கை ஒழுக மூச் மூச்சென்று வாரி இறைத்தனர்.நானும் கங்கணம் கட்டிக்கொண்டேன்.முயல்கறி வரட்டும் ஒருகை பார்த்துவிடலாம் என்று.முயல் கறியில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது வரிவரியாக பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் குறுத்தெலும்புகளுக்கிடையில் நூலிழை போல் அடுக்கடுக்காக இருக்கும் மாமிசத் துணுக்குகள்.நல்ல மசாலா குடித்து வெந்த நெஞ்சுக்கறியை கடித்து உறிஞ்ச வேண்டும்போல் தோன்றியது.அவர்கள் முதல் சுற்று முடிக்கையில் ஆவி பறக்க கொண்டு வந்தார் சேட்டா.வெறித்தனமாக முயலைப் பற்றுகையில் பள்ளி மாணவிகள் நான்குபேர் அருகிலுள்ள இருக்கையில் வந்தமர்ந்தனர்.சிறிய கூச்சம் தொற்றிக்கொண்டதால் நினைத்ததுபோல் புசிக்க இயலவில்லை.சிறு சிறு துணுக்குகளாக கொரித்துக்கொண்டிருந்தேன்.சேட்டனுக்கு அப்போதும் வெறி அடங்கியிருக்கவில்லை.ரசத்தோடு மல்லு கட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

நான் முடிக்கும் தருவாயில் அவர்கள் இருக்கையும் உணவுத் தட்டுகளால் நிரம்பியது.இரண்டு பெரிய தட்டுகளில் சுண்டு விரலளவு நீளவாக்கில் துண்டுகளாக்கி பொறித்த மாட்டிறைச்சி.கூடவே சோற்றுக்குவியல்.மிகுந்த மன உளைச்சலாயிருந்தது.வாழ்நாளில் ஒரு நாளாவது இப்படி சாப்பிட்டு விட வேண்டுமென்று.அந்த அளவிற்கு வெறிகொண்டு விளாசித் தள்ளினர்.நானும் கூச்சம் விலக்கி கடைசியாகக் கிடந்த ஒரு எலும்புத் துண்டில் முழுப்பலத்தையும் காட்டினேன்.மேவாயில் குத்திக்கொண்டது.கண்ணீர் வரும்முன் கை கழுவும் இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டேன்.வெளியேறும்போது எட்டிப் பார்த்தேன்.அடுத்த சுற்று தொடங்கியிருந்தது.

எனது சிறுகதை “செல்லம்மாவின் குறுக்குவலி” சொல்வனம் இதழில் வெளிவந்துள்ளது.சொல்வனத்திற்கு நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்

http://solvanam.com/?p=38421

பிரபஞ்சம்

Posted: February 17, 2015 in பொது

http://www.tamilpaper.net/?tag=%E0%AE%AA%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AE%AA%E0%AE%9E%E0%AF%8D%E0%AE%9A%E0%AE%AE%E0%AF%8D

கொல்லம் ரயில்வே ஸ்டேசனில் இறங்கும்போது இரவு எட்டுமணி.ரயில்வே ஸ்டேசனிலிருந்து பேருந்து நிலையத்தை இணைக்கும் பாலத்தின் பராமரிப்பு வேலைகள் நடந்துகொண்டிருந்தன.புதிதல்ல கடந்த ஆறு மாதங்களாக நடந்துகொண்டிருக்கின்றன.பாலம் பணி எப்போது முடியும் என்று அந்த ஆட்டோக்காரரிடம் கேட்டது என் பிழைதான்.இருந்தாலும் அவரது அறச்சீற்றத்தை ஆமோதித்துக்கொண்டேன்.இறுதியாக இவ்வாறு முடித்தார்.”என்னு இவமாரு ஈ லோக்கல் ஆள்காரு கொண்டு பணியெடுக்காந் தொடங்கியோ அப்பளே தோற்று”.நல்லவேளை அந்த சமயம் பேருந்து நிலையத்தை அடைந்திருந்தோம்.

வயிறு பசிக்காததுபோல் இருந்தது.இருந்தாலும் தென்காசிக்கான பேருந்து வந்திராததால் இரண்டு சப்பாத்தியைப் பிய்த்துப் போடலாம் என்று அந்த சைவ ஹோட்டலுக்குள் சென்றேன்.ஏன் இவர்கள் சப்பாத்தியை வேக வைக்காமல் பச்சையாக உண்கிறார்கள் என்று விளங்கவே இல்லை.கள்ளிக்கோட்டையிலும் சப்பாத்தி சாப்பிட்டு அதன் மேலுள்ள ஈர்ப்பே போய்விட்டது.மைசூரில் இருக்கும்போது சமைக்க வரும் பெண்மணி மணக்க மணக்க,கருப்பு பொட்டுகளுடன்,பிய்த்தால் நனைந்த பேப்பரைக் கிளிப்பது போன்ற இலகுவான சப்பாத்தியைச் சுட்டு அடுக்குவார்.அங்குதான் சப்பாத்திமேல் அதிக ஈர்ப்பு வந்தது.ஆனால் இங்குள்ளவர்கள் சப்பாத்தியை வேகவைப்பதில்லை.பச்சை மாவாக,நைஸ் பத்திரி போன்று தின்கிறார்கள்.இருக்கட்டும்.ஒருவாறாக இரண்டு சப்பாத்தியை பிய்த்துப்போட்டு நான்கு மிடர் கொதித்து அடங்கிய நீரை விழுங்கினேன்.

கொல்லம் பேருந்து நிலையத்திற்கான சகதியும்,மீனும்,சாக்கடையும் கலந்த பிரத்யேக மணத்தோடு நுழைகையில் மூன்று தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் கொல்லத்திலுள்ள பிரத்யேக ஸ்தலங்களை அடுக்கிக்கொண்டிருந்தன.ஒரு வெற்று பார்வையை அருகிலிருந்த கடைக்குள் செலுத்த ஓடி வந்து கைப்பிடித்துக் கொண்டார் கடைக்காரர்.சேட்டா விடுங்கள் விடுங்கள் என்று புழுங்கினேன்.சர்பத்தோ,சாயாவோ குடித்தேயாகவேண்டும் என்றார்.அங்கு அமர்ந்திருந்த நான்கு பேரின் கண்களும் சோர்ந்து என்னை பரிகசிப்பதுபோல் இருந்தன.இருந்தாலும் ஒரு லைம் சோடா வாங்கிக் குடித்துக்கொண்டேன்.

ராஜபாளையம் செல்லும் பச்சை வண்ணப் பேருந்து வந்தடைகையில் தொண்டை கவ்வ ஆரம்பித்திருந்தது.ஆஸ்துமா நோயாளிபோல் இருமிக்கொண்டிருந்தேன்.பேருந்தில் ஏறும்போது கூட்டம் இல்லை.ஆனால் எல்லா இருக்கையிலும் சாக்குப்பை,தண்ணீர் பாட்டில்,கசங்கிய சீசன் துண்டு,என்று ஏதாவதொன்று கிடந்தது.இருவர் அமரும் இருக்கையில் ஒருவர் தனித்திருந்தார்.அவரருகில் யாரும் வராததால் அமர்ந்துகொண்டேன்.அடுத்தாலுள்ள மூவர் அமரும் இருக்கையில் ஒரு முதிர்ந்த தம்பதியும்,ஒரு பெண்ணும்.என்னை ஜன்னலோரம் அமர்த்தினார் சேட்டன்.அருகிலிருந்த பெண்ணிடம் அவர் பேசிக்கொண்டதிலிருந்து இருவரும் தம்பதியரென்றும்,மற்றவர்கள் பெற்றோரென்றும் புரிந்தது.கண் ஜாடையிலேயே தந்தையை ஏதோ திட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

டிரைவர் வந்து சாவியைத் திருகியதும் எங்கிருந்தோ ஒரு கூட்டம் ஓடி வந்து அப்பிக்கொண்டது.அந்த அதிர்வில் என்னருகில் ஒடிந்து போயிருந்த ஜன்னல் கம்பி கைபாரம் தாங்காமல் தொங்க ஆரம்பிக்கவும் கையை வெடுக்கென்று எடுத்தேன்.தம்பி ஒடிச்சிப்புடாதிய குரல் கேட்டு திரும்பினால் என்னருகில் இருந்தவருக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார் அவர்.அதற்குள் கண்டக்டரும் ஒடுச்சிட்டியளா என்றவாறே ஒரு கயிறெடுத்துக் கட்டத் தொடங்கினார்.அருகிலிருந்தவர் ஸாஜகான் என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார்.முகத்தில் உளைத்துக் களைத்தப் பெருமிதம்.சிரிக்க சிரிக்கப் பேசினார்.கொல்லத்திலிருந்து 12ரூபாய் பேருந்து கட்டண தூரத்தில் இருந்தது அவரது கிராமம்.பொட்டல் புதூர் மசூதிக்குச் செல்வதாகக் கூறினார்.இரவு ஒரு மணிக்கு பேருந்து ஏதும் இல்லையே பொட்டல் புதூருக்கு என்றதற்கு “பஸ் ஸ்டாண்டில் படுத்துறங்கி அதிகாலை ஐந்து மணி வண்டியில் செல்வதாகக் கூறினார்.அன்று மாலையே திரும்புவதாக உத்தேசம்.இத்தனையும் கூறி முடிக்கையில் பேருந்து கொல்லம் எல்லை கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தது.நின்றிருந்த மனிதரின் காலிடுக்கு வழி அந்த மூவரின் முகங்களையும் பார்த்தேன்.அசைவற்று எதிலோ நிலைத்திருந்தன.

நான் பேச்சை நிறுத்த “சேட்டா அரபி அரியுமோ’என்று நா பிரண்டார் நின்றவர்.”ஓ”என்று சிரித்தவரிடம் “நானும் கடைய நல்லூரு ஸ்கூல அரபி படிச்சு”என்றார் உடைந்த மலையாளத்தில்.சாராய நெடி முகம் கொள்ள முடியாததால் ஜன்னல் பக்கம் திரும்பிக்கொண்டேன்.நின்றவர் திரும்பி மூவரையும் வெறித்துப் பார்த்துவிட்டு,

“எவட போது”

“பள்ளிக்குப் போவுன்னு”

“எதுக்கு”

“பள்ளிக்கு எந்தின போவும் எல்லாரும்”

“அதான் எதுக்கு”

“அது பறயாம் பற்றில்ல”

“அது யான் பரய முடியாது”

“சேட்டன் வேணங்கில் இவிட இருக்கி.ஞான் நின்னொள்ளாம்”

“எனக்கு என்ன பிரச்சினை.நான் ராஜபாளையம் வரை நின்னே போவும்”

பேச்சு நிற்கவும் அவரைப் பார்த்தேன்.என்னருகில் இருந்தவரையே வெறித்துக்கொண்டிருந்தார்.என்னிடம் சிரித்துக்கொண்டார் அவர்.மீண்டும் தொடங்கினார்.

“சேட்டாவுக்கு குட்டியளு உண்டோ”

“ரெண்டு குட்டியளு உண்டு. ஸ்கூல் படிக்கின்னு”

“குட்டியளயும் விளிக்கணுமில்லா”

“அவருக்கு நாள எக்ஸாம் உண்டு.பின்ன எண்ட வல்லியேட்டன் வீட்டிலா நிக்கினு.அதகொண்டு ஒண்ணும் கொழப்பமில்லா”

பேச்சு தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.இடையிடையே அவரது மனைவி இவரை நோக்கி கண் ஜாடை காட்டி ஏதோ வெறுப்பைப் பிரதிபலித்தார்.கொட்டாரக்கரா வந்ததும் இன்னும் கொஞ்சம் கூட்டம்.என் காலிடுக்கில் ஒரு சாக்குப்பையைத் திணித்துவிட்டு வாசலில் நின்று கொண்டார் ஒருவர்.கால் இரண்டடி உயர்ந்திருந்தது.நின்றிருந்தவர் சற்று நேரத்திற்கு வாசல் படிகளில் இறங்கி அமர்ந்துகொண்டார்.அந்த இடைவெளியில் அந்தப்பெண் அருகிலிருந்தவரிடம் கிசுகிசுத்தார்.மீண்டும் படியில் அமர்ந்தவர் அந்த இடத்துக்கே வந்துவிட்டார்.என் காலடியில் சாக்குவைத்தவர் “வண்டி நிக்கும்போது எறங்கி மூத்திரம் அடிக்க வேண்டியதானயா” என்றார்.அதைக் காதில் கேட்காததுபோல் சாரத்தைத் தூக்கிக் கட்டி வந்து நின்றுகொண்டார்.

சற்று தூரம் சென்றதும் “இவிட பெண்ணுங்களு இருக்கினில்ல.ஒண்ணு மாறி நிக்கு”என்றார் அந்தப் பெண்மணி.அவ்வளவு நேரமும் அந்த சேட்டனிடம் பேசிக்கொண்டே காலால் அந்தப்பெண்ணை உரசிக்கொண்டே வந்திருக்கிறார் என்று அந்தப்பெண்ணின் குமுறலில் தெரிந்தது.கண்ணில் பயமும்,கோபமும்.அருகிலிருந்தவர் “சேட்டா ஒண்ணு டச் செய்யாது நிக்கு.அவருக்கு அது இஸ்டம் ஆவுனில்லந்து பறயினில்ல”என்றார்.

“பாத்தியா.மலயாளம் புத்தியக் காட்டுத.எல்லா பொம்பளயும் என் வீட்டு பொம்பளதான்.உங்கிட்ட இவ்வளவு அன்பா பேசிருக்கென்.நீ உன் புத்திய காட்டுதப் பாத்தியா”

“என்டடுத்து சம்சாரிச்சா எல்லாம் சரியோ”சண்டை வலுக்கவே கண்டக்டர் பதறியடித்து வந்தார்.அந்த முதிய தம்பதியர் செய்வதறியாது திகைத்து அமர்ந்திருந்தனர்.அவரை அப்புறப்படுத்தி முன்னால் டிரைவர் அருகிலுள்ள சிறிய சந்தில் அமர்த்தினார் கண்டக்டர்.அங்கிருந்தும் கத்திக்கொண்டிருந்தார் தென்காசியில் நாங்கள் இறங்கும்வரை.தென்காசியில் வண்டி காலியாகவும் பின்னால் சென்று படுத்துக்கொண்டார்.இறங்கியதும் அந்த நால்வரும் பேருந்து நிலையத்தில் திருநெல்வேலி பேருந்து வரிசையின் மூலையில் கிடந்த இருளை நோக்கி நடந்தனர்.நீண்ட நேரத்திற்கு அந்தக் காட்சி கோட்டோவியமாய் நெஞ்சில் பதிந்து அழுத்தியது.

அடுத்த நாள் அதேபோல் ஆலங்குளத்திலிருந்து திருநெல்வேலி சென்றுகொண்டிருந்தேன்.இதுவரை சென்ற பல்லாயிரக்கணக்கான முறையும் நின்றேதான் சென்றிருக்கிறேன்.அன்றும் இருக்கையில்லை.முன் வாசலில் நின்றிருந்தேன்.கூடவே ராணி அண்ணா கல்லூரிக்கு டிக்கெட் எடுத்த யுவதியர்.வலப்புற வகிடெடுத்திருந்தவர் சிகை ஒப்பனையில்லாமல் அழகாயிருந்தது.அப்போதுதான் நனைந்து துவண்ட நெகிழ்ச்சி.மனோன்மணியம் பல்கலைக்கழக நிறுத்தத்தில் ஏறினார் ஒரு பெண்மணி.சேலை தரையோடு கிடந்து இழுத்துக்கொண்டு வந்தது.கண்டக்டர் வந்து நிற்கவும் உள்ளே செல்ல எத்தனித்தவர் திடீரென “சார் சேலைய உடுங்க சார்.சார் சேலைய உடுங்க” என்று கத்தத் தொடங்கினார்.பதறியடித்து திரும்பினால் பின்னாலுள்ள இருக்கையிலிருந்த அனைவரும் எழும்பி விட்டனர்.பார்த்தால் தரையில் கிடந்த சேலையை தெரியாமல் மிதித்துவிட்டார் கண்டக்டர்.அந்தப்பெண்ணுக்கு சேலை அவிழ்வதுபோல் தோன்றவே பெருங்குரலெடுத்துவிட்டார்.”ஏம்மா தெரியாம மிதிச்சதுக்கு என்னமோ நாந்தான் சேலைய உறிஞ்சமாதி கத்துதிய”என்றதும் அவருக்கு கோபம் தலைக்கேறியது.உங்க வீட்டுப்பொண்ணா இருந்தா இப்பிடி பண்ணுவீங்களா என்று என்னவெல்லாமோ பேசிக்கொண்டேயிருந்தார்.கண்டக்டர் காது கேளாதவர் போல மெல்ல நகர்ந்து பின்னால் சென்று அமர்ந்துகொண்டார்.திட்டிய சுரம் குறையாமலே பழையபேட்டையில் இறங்கிவிட்டார் அந்தப்பெண்மணி.அப்போதும் சேலை தரையில் கிடந்து இழுத்துக்கொண்டு சென்றது.

பேருந்து நிலையத்தில் திரும்பும்போதே கூட்டம் முண்டியடித்துக்கொண்டு வந்தது.கைக்குட்டை,கூடைப்பை,காலண்டர்,பழப்பை என்று கைக்கு கிடைப்பதெல்லாம் ஜன்னல் வழி இருக்கையில் எறிந்தனர்.நான் எழும்புகையில் ஜன்னல் வழி ஒரு குழந்தையை நீட்டி “தம்பி இந்த பயல சீட்ல வைங்க” என்றார் ஒருவர்.செய்வதறியாது நிற்கையில் தம்பி உங்களத்தான் என்றதும் அந்தப்பையனை ஜன்னலில் இடிக்காமல் வாங்கி இருக்கையில் அமர்த்தினேன்.குழந்தையின் கண்ணில் வழியாமல் திரண்டிருந்தது கண்ணீர்.